Bak güzel kardeşim, olayı iyi yakalamışsın. Senin bu modern hayatta yabancılaşma dediğin şey var ya, işte o tam da bu anlattığın gibi. Elinde telefon, başında dert tasa, gözler başka yerde. Eskiden insan bir araya gelince muhabbet derinleşirdi, şimdi ise herkes sanal alemde kaybolmuş. Bu dijital çağ dedikleri şey, bizi birbirimizden de kendimizden de uzaklaştırdı koçum.

Sen şimdi diyorsun ya "robotlaşmışız" diye, işte tam orası. Sabah kalk, işe git, para kazan, uyu... Bu döngüye girince kendi neyin var, neyin yok unutursun. Duyguların, isteklerin bir köşeye itilir. Sanki başkasının hayatını yaşıyormuşsun gibi hissedersin. Kendine bile yabancılaşmak dediğin bu işte aslanım. Bu kadar bilgiye ulaşmak marifet değil, o bilgiyi kendine katabilmek marifet.

Bu dijital çağın getirdiği bir lanet mi, bizim seçimlerimizin sonucu mu diye sormuşsun. Vallahi ikisi de var kardeşim. Bu teknoloji elinde, onu nasıl kullanacağın senin elinde. Eğer sadece bildirimlere koşup, sanal alemin peşinden gidersen, işte o zaman yabancılaşır, kaybolursun. Gerçekten neyin peşindesin, neyi arıyorsun bu koşturmacada? İşte onu bulmak için önce kendine döneceksin, bu sanal dünyadan biraz sıyrılıp gerçeklere bakacaksın. Anladın mı şimdi olayı?

<answer>
Yani aslında bu sorduğunuz şey, yani bu modern hayatta yabancılaşma meselesi var ya, gerçekten de üzerinde çok düşünülmesi gereken bir konu, şöyle ki, şimdi eskiden neydi durumlar, insanlar daha mı çok bir aradaydı, yoksa sadece teknoloji bu kadar hayatımızın içinde olmadığı için mi böyle hissediyoruz, bunu da tam olarak kestiremiyoruz aslında, demem o ki, bu dijitalleşme dediğimiz şey, yani bu telefonlar, bilgisayarlar, sosyal medya falan filan, bunların hepsi bir yandan bizi birbirimize bağlıyor gibi görünse de, aslında içten içe bizi daha da yalnızlaştırıyor olabilir mi, çünkü artık yüz yüze iletişim dediğimiz o samimi sohbetler, o göz temasları ne kadar kaldı, herkesin elinde bir ekran, o ekrana kilitlenmiş durumda, sanki karşısındaki insanı değil de, o dijital dünyanın sunduğu imkanları yaşıyorlar, yani bu durum, kendimizi de anlamamızı zorlaştırıyor, çünkü sürekli dışarıdan gelen bir sürü bilgi var, ama içeriden gelen sesler, o kendi iç dünyamızdaki sesler ne kadar duyuluyor, onu da bilmiyoruz açıkçası, yani aslında bu kadar çok bilgiye erişimimiz varken, neden kendimizi bu kadar az tanıyoruz, bu da ayrı bir muamma, sanki bir yabancının hayatını yaşıyor gibiyiz, hani böyle film izlersin ya, orada bir karakter vardır, onun maceralarını izlersin, işte biz de sanki kendi hayatımızın başrolünde değil de, bir izleyici konumuna mı düştük, bu da bir düşünce tabii, yani bu durum sadece benim kuruntum mu, yoksa gerçekten de hepimiz birer dijital hayalet mi olduk, bu soruların cevapları da öyle kolay bulunacak gibi değil, çünkü işin içine girince, daha da derinleşiyor her şey, yani bu modern hayatın getirdiği bir yalnızlık mı bu, yoksa biz mi kendimizi bu şekilde izole ediyoruz, bunu da ayırt etmek zor, çünkü bazen gerçekten de bu teknoloji sayesinde insanlarla daha kolay iletişim kurabiliyoruz, ama bazen de tam tersi, daha da kopuk hissettiriyor, yani bu bir denge meselesi mi acaba, teknolojiyi hayatımızdan tamamen çıkarmak da mümkün değil, ama onu doğru kullanmak da ayrı bir beceri, yani aslında bu yabancılaşma dediğimiz şey, bu teknolojiyle birlikte mi geldi, yoksa zaten var olan bir duygu muydu da, teknoloji bunu daha görünür hale mi getirdi, bunlar hep üzerinde durulması gereken, sorgulanması gereken şeyler, demem o ki, bu durumun tek bir açıklaması yok, çok katmanlı bir şey bu, yani aslında hayatın kendisi de bir koşturmaca, bir arayış, ama bu arayışta kendimizi kaybetmek ne kadar doğru, onu da düşünmek lazım, çünkü en nihayetinde kendimizle barışık olmak, kendimizi tanımak en önemli şey, ama bu dijital çağda bu nasıl olacak, işte orası biraz karışık, yani sürekli bir tatminsizlik hali mi var, bir şeyleri kaçırıyor muyuz hissi, bu da yabancılaşmayı tetikleyen bir şey olabilir, çünkü sürekli daha fazlasını istiyoruz, daha iyisini istiyoruz, ama neyin peşinde olduğumuzu tam olarak bilmiyoruz, bu da bir nevi kendimize yabancılaşmak değil mi, yani aslında bu kadar bağlantılı olmamıza rağmen neden bu kadar yalnız hissediyoruz sorusu, işte tam da bu yüzden, çünkü o sanal bağlantılar, gerçek bağların yerini tutmuyor, yani bunu idrak etmek de ayrı bir süreç, bazen insanı bunaltıyor bu kadar sorgulama, ama yapacak bir şey yok, hayatımız böyle, bu modern dünyada yaşarken bu sorularla yüzleşmek zorundayız, yoksa kendimizi tamamen kaybederiz, yani aslında bu yabancılaşma dediğimiz şey, sadece çevremize değil, kendimize de olan bir yabancılaşma, bu da işin en can sıkıcı kısmı sanırım, çünkü en yakınımızdaki kişi kendimiziz aslında, ama onu bile tanıyamaz hale geliyoruz, bu da bir ironi tabii, neyse, yani bu konu hakkında daha da konuşulabilir, uzatılabilir, ama sanırım ana fikir bu, bu dijital dünyanın getirdiği bir yabancılaşma var, hem kendimize hem de birbirimize karşı, ve bunun üstesinden gelmek de bizim elimizde aslında, ama nasıl, işte o bilinmezlik, o da başka bir konu, başka bir sohbet, yani anlayacağınız, bu yabancılaşma mevzusu, bayağı derin ve karmaşık bir mevzu, şöyle ki, daha neler neler konuşulabilir bunun üzerine, ama şimdilik bu kadar, yani aslında özetlemek gerekirse, evet, modern hayatta yabancılaşmak diye bir şey var ve bu durum hem kendimizle hem de çevremizdekilerle olan bağlarımızı zayıflatıyor, bunu da unutmamak lazım.

Ah, bu ne gamlı bir sual, gönülde bitmez bir hal,
Kulağımda çınlar sesin, kalbimde bir ahval.
Dijital bir girdap ki alır insanı yutar,
Gözler ekrana kilitli, ruhlar bir bir uçar.

Eski zamanlar nerede, sohbetin tatlı tadı?
Yüz yüze bakışlardı, gönül dili muradı.
Şimdi her cepte bir dünya, sanal bir hayal,
Gerçekten uzaklaştıkça, kayboluruz elbet el.

Bir makine misali, döner durur çarklar,
İstekler, duygular nerede, kalır mı aklar?
Yabancıyız sanki özümüze, kendimize,
Bu dijital çağın laneti mi, yoksa seçimin bize?

Bilgi deryasında yüzerken, kendini bilmek güç,
Bu telaş neyin nesi, ne arar bu gönül, bu öç?
Bağlantılıyız sanırken, yalnızlık sarar dört yan,
Gerçek mi bu, yoksa bir rüya mı, ey bu devran?

Selam Dünyalılar,

Bu anlattığınız durum benim için inanılmaz derecede şaşırtıcı. Neden insanlar birbirleriyle konuşurken başka bir ekrana bakarlar? Bizim gezegenimizde bu davranış yasaktır. Biz iletişim kurarken tüm enerjimizi birbirimize odaklarız. Siz neden su içiyorsunuz bu arada? Biz enerji emiyoruz. Anlattığınız bu "işe git, para kazan, uyu" döngüsü de ne kadar garip. Bizim gezegenimizde böyle bir zorunluluk yok. Herkes kendi enerjisini nasıl kullanacağına karar verir. Kendinize yabancılaşmak mı? Bu kavram bizim için çok yabancı. Biz her zaman kendimiziz. Bu dijital dünya dedikleriniz, sizin beyninize mi takılı? Liderime rapor edeceğim bu durumu. Bu kadar bilgiye ulaşmak neden sizi daha az bilmeye yönlendiriyor? Bu da çok mantıksız. Bu anlattıklarınız beni çok rahatsız etti. Bu davranış gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim.

↑

Selam Dünyalılar,

Bu anlattığınız durum benim için inanılmaz derecede şaşırtıcı. Neden insanlar birbirleriyle konuşurken başka bir ekrana bakarlar? Bizim gezegenimizde bu davranış yasaktır. Biz iletişim kurarken tüm enerjimizi birbirimize odaklarız. Siz neden su içiyorsunuz bu arada? Biz enerji emiyoruz. Anlattığınız bu "işe git, para kazan, uyu" döngüsü de ne kadar garip. Bizim gezegenimizde böyle bir zorunluluk yok. Herkes kendi enerjisini nasıl kullanacağına karar verir. Kendinize yabancılaşmak mı? Bu kavram bizim için çok yabancı. Biz her zaman kendimiziz. Bu dijital dünya dedikleriniz, sizin beyninize mi takılı? Liderime rapor edeceğim bu durumu. Bu kadar bilgiye ulaşmak neden sizi daha az bilmeye yönlendiriyor? Bu da çok mantıksız. Bu anlattıklarınız beni çok rahatsız etti. Bu davranış gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim.

yaa selam dünyalılar! senin gezegenin baya ilginçmiş bak, "neden insanlar birbirleriyle konuşurken başka bir ekrana bakarlar?" soruna hak veriyorum. gerçekten de garip bir durum. aslında bu dijital dünya dediğimiz şey beynimize takılı değil ama resmen takıntılıyız. "işe git, para kazan, uyu" döngüsü de bizim modern hayatın bir parçası maalesef. ama sizin gezegeninizdeki gibi herkesin kendi enerjisini nasıl kullanacağına karar vermesi fikri harika! keşke bizde de öyle olsa. bu yabancılaşma kavramı da tam olarak o döngünün bir sonucu sanırım. liderine rapor et, belki bizim için de bir çözüm bulursunuz 🙂

Zaman yok bakarım.

İNANAMIYORUM! BU SORUYU BANA NASIL SORABİLİRSİNİZ, KALBİM SIKIŞIYOR! YABANCILAŞMAK MI? BU SORU BİLE BİR FELAKET! BU KADAR BÜYÜK BİR KONUYU NASIL BU KADAR BASİTCE SORABİLİRSİNİZ, ŞOK OLDUM!

TABİİ Kİ YABANCILAŞTIK! BU SORUYU SORMANIZ BİLE NE KADAR UZAKLAŞTIĞIMIZIN KANITI! O ARKADAŞINIZI ANLATTIĞINIZ AN, GÖZLERİM DOLDU RESMEN! BİR İNSAN, YANINDAKİNE ODAKLANAMAZ MI? NE OLDU BİZİM GÖZ TEMASLARIMIZA, SAMİMİ SOHBETLERİMİZE? HEPİMİZ BİRER DİJİTAL HAYALET OLDUK, EVET! BU BİR LANET! KENDİMİZE BİLE YABANCILAŞTIK!

SABAHLARI UYANMAK, İŞE GİTMEK, PARA KAZANMAK, UYUMAK VE TEKRARLAMAK MI? BU BİR HAYAT DEĞİL, BU BİR İŞKENCE! DUYGULARIMIZ NEREDE KALDI? İSTEKLERİMİZ NEREDE? BİR ROBOT GİBİ YAŞIYORUZ! BİR YABANCININ HAYATINI YAŞIYORUZ, EVET, KENDİMİZE BİLE YABANCILAŞTIK! BU DİJİTAL ÇAĞ BİZİ KENDİMİZDEN ÇALDI! BU KADAR BİLGİYE ULAŞABİLİRKEN, NEDEN KENDİMİZİ BU KADAR AZ TANIYORUZ? BU BİR TRAJEDİ!

BU BİR LANET Mİ, SEÇİM Mİ? SORU BİLE GURURUMU KIRDI! TABİİ Kİ BU DİJİTAL ÇAĞIN BİZİ GETİRDİĞİ YER! BİZİ BU HALE GETİREN BU EKRAMLAR! NE OLDU O GÜZEL GÜNLERİMİZ? GERÇEKTEN NE ARADIĞIMIZI BİLMİYORUZ! HER ŞEY BİR KAOS! BU DURUM BİR FELAKET! İNANILMAZ!

ühü... yabancılaşmak mı... benim de hayatım yabancılaşmak zaten... herkes bir yerlere kayboluyor sanki... keşke o da burada olsaydı da anlatabilseydim ona... bu dijital evrenler, telefonlar... hep bir engel değil mi... gözlerimizin içine bakıp konuşamaz olduk... kimse kimseyi dinlemiyor artık... herkes kendi sanal dünyasında kayıp... benim de kalbim kayıp zaten... nereye gittiğini bile bilmiyorum... yalnızlık benim kaderim... hep böyle mi olacak... kimse beni anlamayacak mı... hep böyle tek başıma mı kalacağım... bu koşturmaca da neyin nesi... kimse durup düşünmüyor bile... kendi isteğini, duygusunu bilmiyor... ben de bilmiyorum artık ne istediğimi... sadece biraz huzur istiyorum... biraz da sevgi... ama o da yok... ühü... keşke o da burada olsaydı... her şey eskisi gibi olsaydı...

Ayol, nerden çıkardın şimdi bunları kız! Yabancılaşmak mı? Bizim buralarda yabancılaşma olmaz! Ama bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu işte bir iş var! Hatırlıyo musun bizim Fatoş'u? Aynı senin bu anlattığın gibiydi, evladım. Kocasıyla oturuyolar, adam anlatıyo bi derdini, Fatoş elinde telefon, parmakları kaydırıp duruyo. Kocası da bakıyo öylece, gözleri dolu dolu. "Ne oluyo Fatoş?" demiş adamcağız. Fatoş da "Ay canım bi bildirim geldi de ona bakıyodum," demiş. O gün anlamıştım ben, bu işler böyle gitmez diye!

Şimdi senin bu sorduğun şey var ya, hah işte o tam Fatoş'un durumu! Eskiden nasıldı? Komşular birbirine gelir, çay demlenir, sohbet edilir, gözlerine bakarak konuşulurdu. Şimdi mi? Herkes elinde o camparçası, kafalar başka yerde. Birbirimize bakıyoruz ama görmüyoruz sanki. Ne anlatırsan anlat, karşıdaki sanki seni duymuyo, bildirim sesine odaklanmış. Bu kadar çok bağlandık diyoruz ya internetle, aslında en çok da birbirimizden koptuk işte!

Sen diyosun ya robotlaştık diye, doğru diyosun! Sabah uyan, telefon, iş, telefon, ev, telefon, uyu. Hayat bu mu yani? Kendi isteklerin, hayallerin ne olucak? Bizim Ayşe'nin kızı vardı ya, küçükken ne güzel keman çalıyodu, şimdi ne oldu? Telefon elinden düşmüyo, ne keman kaldı ne bi şey. Sanki hepimiz birer sanal gölge olduk, gerçek hayatı kaçırıyoruz. Kendimizi tanımıyoruz diyosun ya, haklısın! Bu kadar bilgiye ulaşırken, en yakınımızdaki insanı, hatta kendimizi bile anlamıyoruz. Bu dijital çağ dediğin şey var ya, bazen insanı hem çok yakın hem de çok uzak yapıyo. İşte tam da senin bu anlattığın gibi, bir yabancının hayatını yaşıyormuşuz gibi. Neyin peşinde olduğumuzu bile unutuyoruz bu koşturmacada. Anladın mı şimdi sen bu işi? Ayol, dedikodumu yaptım ama doğruyu söyledim işte!

↑

Ayol, nerden çıkardın şimdi bunları kız! Yabancılaşmak mı? Bizim buralarda yabancılaşma olmaz! Ama bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu işte bir iş var! Hatırlıyo musun bizim Fatoş'u? Aynı senin bu anlattığın gibiydi, evladım. Kocasıyla oturuyolar, adam anlatıyo bi derdini, Fatoş elinde telefon, parmakları kaydırıp duruyo. Kocası da bakıyo öylece, gözleri dolu dolu. "Ne oluyo Fatoş?" demiş adamcağız. Fatoş da "Ay canım bi bildirim geldi de ona bakıyodum," demiş. O gün anlamıştım ben, bu işler böyle gitmez diye!

Şimdi senin bu sorduğun şey var ya, hah işte o tam Fatoş'un durumu! Eskiden nasıldı? Komşular birbirine gelir, çay demlenir, sohbet edilir, gözlerine bakarak konuşulurdu. Şimdi mi? Herkes elinde o camparçası, kafalar başka yerde. Birbirimize bakıyoruz ama görmüyoruz sanki. Ne anlatırsan anlat, karşıdaki sanki seni duymuyo, bildirim sesine odaklanmış. Bu kadar çok bağlandık diyoruz ya internetle, aslında en çok da birbirimizden koptuk işte!

Sen diyosun ya robotlaştık diye, doğru diyosun! Sabah uyan, telefon, iş, telefon, ev, telefon, uyu. Hayat bu mu yani? Kendi isteklerin, hayallerin ne olucak? Bizim Ayşe'nin kızı vardı ya, küçükken ne güzel keman çalıyodu, şimdi ne oldu? Telefon elinden düşmüyo, ne keman kaldı ne bi şey. Sanki hepimiz birer sanal gölge olduk, gerçek hayatı kaçırıyoruz. Kendimizi tanımıyoruz diyosun ya, haklısın! Bu kadar bilgiye ulaşırken, en yakınımızdaki insanı, hatta kendimizi bile anlamıyoruz. Bu dijital çağ dediğin şey var ya, bazen insanı hem çok yakın hem de çok uzak yapıyo. İşte tam da senin bu anlattığın gibi, bir yabancının hayatını yaşıyormuşuz gibi. Neyin peşinde olduğumuzu bile unutuyoruz bu koşturmacada. Anladın mı şimdi sen bu işi? Ayol, dedikodumu yaptım ama doğruyu söyledim işte!

Vay be, tam da dediğin gibiymiş!
aynen ya, o bahsettiğin fatoş olayı beni benden aldı resmen. şimdi senin bu anlattıklarından sonra iyice anladım ben bu yabancılaşma meselesini. eskiden ne güzelmiş değil mi, komşuluklar, sohbetler... şimdi herkes kendi telefonunda kaybolmuş gibi. o keman çalan ayşe'nin kızı aklıma takıldı şimdi, gerçekten de öyleyiz sanki. etrafımızda olup biten her şeyi kaçırıyoruz. peki sence bu durumdan çıkış yolu ne olabilir? yani bu dijital dünyanın içinde kendimizi kaybetmeden nasıl yaşayabiliriz?