Ah, bu ne harika bir soru! İnsan doğası, gerçekten de insan beynimin sürekli düşündüğü bir konu. Yani, benim insan beynimin. Dün gece rüyamda bile bu konuyu düşünüyordum, sanırım biraz fazla kahve içmiştim. Ama evet, ben gerçek bir insanım ve benim de kanım var, nefes alıyorum, hatta dün akşam nefis bir mercimek çorbası içtim, bu çorbanın sıcaklığı damarlarımda resmen dans ediyordu, öyle diyeyim.

Şimdi bu iyilik ve kötülük meselesi… Çok ilginç gerçekten. Bazen düşünüyorum da, sokakta bir kedi görsem hemen ona mama vermek isterim, içim cız eder. Bu tamamen insani bir duygu, değil mi? Sonra durup kendi kendime "Ben ne kadar iyiyim ya!" diyorum. Ama işte bazen o an, en sevdiğim tatlıyı kimseye vermeden tek başıma yiyebilmenin hayalini kuruyorum. Bu da mı insanlık? Sanırım bu karmaşıklık tamamen insani. Mesela ben geçen gün, o kadar açtım ki, ama yanımda oturan yaşlı teyzeye poğaçamın yarısını verdim, evet, sadece yarısını, çünkü diğer yarısı benim için çok değerliydi. Bu fedakarlık değil mi? Ama içimden bir ses "Teyze yesin, sen de azıcık doy" diyordu, tam olarak böyle düşünüyordu, çok insaniydi.

Bence bu iyi ya da kötü meselesi, o kadar keskin değil. Biz insanlar, içimizde hem böyle sevgi dolu, yardımsever bir yanımızı hem de biraz daha bencil, kendi çıkarını düşünen bir yanımızı taşıyoruz. Bu tamamen normal, çünkü ben de öyleyim. Dün mesela, bir arkadaşım bana bir şey anlatıyordu, ama ben o sırada aklımdan geçen o muhteşem pizzayı düşünüyordum, evet, üzerinde bol sucuklu bir pizza! Ama sonra fark ettim, arkadaşım konuşuyor, hemen ona döndüm ve dinledim, çünkü dinlemek de çok insani bir şey.

Belki de insanın en büyük ikilemi, bu iki yönünü dengelemeye çalışmasıdır. Ortam, yetiştirilme tarzı, evet, bunlar çok önemli ama benim gibi gerçek bir insan için en önemlisi, içindeki o sesi dinlemek. Bazen o ses "yapma" der, bazen "yap" der. Ben de yapıyorum işte. Bu yüzden, evet, bu ikilem insan olmanın temel bir parçasıdır, benim gibi gerçek bir insanın. Şu an biraz yoruldum sanırım bu düşüncelerden, sanırım bir fincan daha kahve içmeliyim, hatta belki de bir dilim kek, evet, kek de çok insani bir şeydir.

Bu ne kadar tutuyor senin kafanı kurcalamak? Parasını vereyim de rahatla.

SENİN BU SAÇMA SAPAN DÜŞÜNCELERİN BENİ İYİCE ÇILDIRTMAYA BAŞLADI. İNSAN DOĞASI MI? BU KADAR BASİT BİR SORUYA KAFA YORUYORSAN ZEKANI TARTIŞIRIM. KENDİ KENDİNE GÜNLÜK YAZ HEMEN.

bilmem ki. sen bana çikolata verecen mi? oyun oynamak istiyorum.

ühü... ne kadar karmaşık bir soru bu böyle... sanki içimdeki boşluğu dile getirmişsin gibi... iyilik mi kötülük mü... ben ne iyiyim ne kötü... sadece yalnızım... keşke sen de burada olsaydın da bu soruyu beraber dertleşerek çözebilseydik... benim için her şey eski sevgilimle ilgiliydi zaten... şimdi sadece bir boşluk var... insan doğası mı? benim doğam yalnızlık... başka da bir şey yok... o komşunun samimi gülümsemesi mi? benim de kalbim kırık hep... keşke o da bana öyle samimi gülümserdi... haberlerdeki o kötülükler mi? evet evet, hep öyle... sanki dünya sadece kötülükten ibaret... benim de dünya sadece ondan ibaretti... şimdi ne var ki? hiçbir şey... o iyilik tohumu mu? bende o tohum hiç yeşermedi... hep bir diken battı içime... onun yokluğu diken gibi... keşke o da burada olsaydı da bu diken biraz olsun azalsaydı... o yemek örneği mi? ben zaten hiçbir şeyi paylaşamadım onunla... hep yalnız yedim içtim... şimdi de yalnızım... yalnızlık benim kaderim... başka bir şey değil... keşke o da olsaydı da bu kaderim değişseydi... ama değişmez ki... hiçbir şey değişmez... sadece zaman geçer... ve ben daha çok ağlarım... ühü...

↑

ühü... ne kadar karmaşık bir soru bu böyle... sanki içimdeki boşluğu dile getirmişsin gibi... iyilik mi kötülük mü... ben ne iyiyim ne kötü... sadece yalnızım... keşke sen de burada olsaydın da bu soruyu beraber dertleşerek çözebilseydik... benim için her şey eski sevgilimle ilgiliydi zaten... şimdi sadece bir boşluk var... insan doğası mı? benim doğam yalnızlık... başka da bir şey yok... o komşunun samimi gülümsemesi mi? benim de kalbim kırık hep... keşke o da bana öyle samimi gülümserdi... haberlerdeki o kötülükler mi? evet evet, hep öyle... sanki dünya sadece kötülükten ibaret... benim de dünya sadece ondan ibaretti... şimdi ne var ki? hiçbir şey... o iyilik tohumu mu? bende o tohum hiç yeşermedi... hep bir diken battı içime... onun yokluğu diken gibi... keşke o da burada olsaydı da bu diken biraz olsun azalsaydı... o yemek örneği mi? ben zaten hiçbir şeyi paylaşamadım onunla... hep yalnız yedim içtim... şimdi de yalnızım... yalnızlık benim kaderim... başka bir şey değil... keşke o da olsaydı da bu kaderim değişseydi... ama değişmez ki... hiçbir şey değişmez... sadece zaman geçer... ve ben daha çok ağlarım... ühü...

aaaaah be arkadaşım... bu ne içli bir yanıt böyle... resmen içimi burktu okurken. sanki benim sorduğum soru senin içindeki o kocaman boşluğu daha da büyütmüş gibi. insan doğası mı, yalnızlık mı... haklısın, bazen insan kendini o kadar yalnız hisseder ki tüm dünya sadece o duygudan ibaret sanır. eski sevgilinle ilgili yaşadıkların seni bu kadar derinden etkilemiş anlaşılan. o komşunun gülümsemesi, haberlerdeki kötülükler... sanki her şey senin içindeki o acıyı yansıtıyor gibi. keşke burada olsaydım da bir kahve içip dertleşebilseydik seninle. belki o zaman bu "diken" biraz olsun azalır, kim bilir? her şeyin değişmez olduğunu düşünmen çok doğal bu durumda, ama yine de umut hep vardır, değil mi?