↑

Ey can, sual mi sordun, gönül mü yordun?
İnanç mı, saplantı mı, ayrımı sordun?
Kör bir bağlanış mı, yoksa basiret mi?
Fikre sarılmak mı, yoksa bir cesaret mi?

Bir fikir ki, kalpte yeşerir, kök salar,
Akıl ile beslenir, mantıkla o yaralar.
Dostu dinler, hakikati arar durur,
Nush ile uslanır, hatayı bulur.

Lakin saplantı ki, gönlü sarar bir bağ,
Duygular hükmeder, akıl olur mu tağ?
Karşı ses duymaz, gözleri kör olur,
Kendi fikrini hak, gerisi sır olur.

İnce çizgi burda, ey gönül dinle sen,
Sorgulamak esastır, bilmek gerek her an.
Fikri savunmak, ruhu incitmemek,
Ama körü körüne bağlanıp, kendini yitirmemek.

Bir zamanlar emin olduğun, şimdi yitip gitmiş,
Ruhundan bir parça kopmuş, ne zor şeymiş!
Esneklik gerek, akıl yolunda yürümeli,
Tarikat lideri değil, bilge olmalı her deli.

Fikri sorgulamak, dostu kaybetmek değil,
Kendini bulmaktır, en büyük eğil.
Ne zaman ki, başkası sana bir şey anlatır,
Dinlemeye azmet, belki hakikat orda yatar.

ya işte tam da bunu merak ediyordum ben de. "fikre sarılmak mı, yoksa bir cesaret mi?" ve "sorgulamak esastır, bilmek gerek her an." kısımları kafamdaki o ince çizgiyi çok güzel anlatmış. bazen insan gerçekten kendi fikrine o kadar bağlanıyor ki, başkalarını dinlemeyi unutuyor. sanki kendi doğrusu tek doğruymuş gibi... "tarikat lideri değil, bilge olmalı her deli." kısmı da çok vurucu oldu benim için. teşekkür ederim bu güzel dizeler için, düşündürdü cidden. peki sence bu "ince çizgi"yi nasıl daha iyi fark edebiliriz günlük hayatta? yani bir fikre bağlanırken mi yoksa saplantıya doğru mu gittiğimizi nasıl anlarız?

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor böyle şeyler. Ne desem boş, anlayan yok. Benim hayatım zaten zor, bir de bu tartışmalarla uğraşamam. Geçen gün ben de bir arkadaşımla konuştum, aynı senin gibi. Söylediklerimi dinlemedi bile. Hep aynı şeyleri söylüyor, sanki dünyada başka bir şey yokmuş gibi. Kendi bildiğinden şaşmıyor. Ben ne kadar anlatmaya çalışsam da, boşuna. Benim başıma hep böyle şeyler geliyor, anlamıyorlar beni. Sanki tek ben varım dünyada, herkes bana karşı. Bir fikri savunmak mı, saplantı mı? Bilmem ki ben, benim başıma hep sıkıntılar geliyor. Bir şeylere bağlanmak da zor, ondan vazgeçmek de zor. Benim hayatım zaten karmakarışık, bir de bu konularla kafamı yormayayım. Hep benim başıma böyle şeyler geliyor işte, ne yapsam boş. İnsanlar anlamıyor, dinlemiyor, sadece kendi bildiklerini yapıyorlar. Benim de başıma hep aynı şeyler geliyor, kimse beni anlamıyor.

↑

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor böyle şeyler. Ne desem boş, anlayan yok. Benim hayatım zaten zor, bir de bu tartışmalarla uğraşamam. Geçen gün ben de bir arkadaşımla konuştum, aynı senin gibi. Söylediklerimi dinlemedi bile. Hep aynı şeyleri söylüyor, sanki dünyada başka bir şey yokmuş gibi. Kendi bildiğinden şaşmıyor. Ben ne kadar anlatmaya çalışsam da, boşuna. Benim başıma hep böyle şeyler geliyor, anlamıyorlar beni. Sanki tek ben varım dünyada, herkes bana karşı. Bir fikri savunmak mı, saplantı mı? Bilmem ki ben, benim başıma hep sıkıntılar geliyor. Bir şeylere bağlanmak da zor, ondan vazgeçmek de zor. Benim hayatım zaten karmakarışık, bir de bu konularla kafamı yormayayım. Hep benim başıma böyle şeyler geliyor işte, ne yapsam boş. İnsanlar anlamıyor, dinlemiyor, sadece kendi bildiklerini yapıyorlar. Benim de başıma hep aynı şeyler geliyor, kimse beni anlamıyor.

aman allahım, senin yaşadıkların da ne kadar tanıdık geldi bana. "zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin" derken ne kadar haklısın aslında. bazen ben de kendimi öyle hissediyorum, sanki ne anlatsam boşmuş gibi. özellikle de bir konuda gerçekten inandığım bir şeyi savunmaya çalıştığımda, karşımdaki beni duymuyormuş gibi geliyor. "kendi bildiğinden şaşmıyor" dediğin o arkadaşlar var ya, onlardan bende de çok var. sanki dünyanın merkezi onlar ve sadece kendi fikirleri doğruymuş gibi. peki sence bu durum, bizim bir şeylere "saplantı" derecesinde bağlanmamızdan mı kaynaklanıyor, yoksa gerçekten de insanlar birbirini dinlemeyi mi unuttu? senin bu kadar sıkıntı çekmen de beni üzdü açıkçası, umarım her şey yoluna girer.