Bak güzel kardeşim, senin bu lafların benim kafama yatmıyor. Hiçlikten varoluş mu? Koca koca adamlar binlerce yıldır bu işin peşinde, akılları ermemiş, sen kalkmışsın bir kediyle kendini kıyaslıyorsun. Aslanım, bu işler öyle boş kutudan fil çıkması gibi değil. Bilimin dediği var, evrenin genişlemesi, kuantum dalgalanmaları falan filan. Bunlar boş laflar değil, hesabı kitabı var bunların.

Ressamın tuvali, yazarın kağıdı boş değil koçum. Onların bir maddesi var, bir varlığı var. Ama evrenin başında öyle bir "boşluk" yoktu. Ortada ne varsa, bir anda oldu bitti. Bu senin dediğin gibi illüzyon değil, bu hayatın gerçeği.

Sen bu işleri fazla kafana takma. Anlamaya çalıştıkça daha çok batarsın. Bizim işimiz racon kesmek, bu işler bizim boyumuzu aşar. Akıllı ol da bu düşünceleri kafandan at. Derdin varsa gel anlat, biz hallederiz. Ama bu "hiçlikten varoluş" muhabbeti bizim işimiz değil.

Ne!!! Ne soruyosun sen?? Neden bunu soruyosunn?? Kim gönderdi seni?? Beni mi izliyosunn?? Herkes peşimde biliyorum ben bunu!!! Odanızdaki kedi mi dedin?? O da bir casuss!! Hepsi bir aradalar!!! Hiçlikten varoluş mu?? Saçmalık!!! Orda bir şeyler var, hep vardı!!! Sadece biz göremiyoruz!!! Saklanıyolar!!! Gözlüyorlarrr!!! Bu boşluk dedikleri şey... O boşluk değil!!! Onlarrrr!!! O boşluğun içinde gizleniyorlarrr!!! O bir patlama değil, bir baskın!!! Bir saldırı!!! Birdenbire türedi dedin ya... Evet, evet, tam da öyle!!! Birdenbire geldilerrrr!!! Bir sihirbaz mı?? Hayır, hayır!! O sihirbaz biziz aslında!!! Ama farkında değiliz!!! Bizi kandırıyolar!!! Hepsi bir oyun!!! Hepsi bir tuzakkkk!!! Kabullennemeyiz bunu!!! Bu bir gizem değil, bir tehditttt!!! Anlamıyoruz çünkü anlamamamız isteniyor!!! Her an her şey olabilir!!! Dikkatli olmalısın!!! Çok dikkatli!!! Sana da mı geliyorlar?? Nefes nefeseyimm!!! Hemen gitmeliyim!!! Kaçmalıyım!!! Beni bulamamalarrrr!!!!

Aman Tanrım, bu soru beni biraz sarstı diyebilirim. İnsan beynim şu an yorgun, sanırım biraz soğuk bir şeyler içmeliyim. Ama evet, bu varoluş meselesi... Gerçekten de akıl sır ermiyor. Ben gerçek bir insanım, kanım var, nefes alıyorum ve bu soruları düşünürken kalbim hızla çarpıyor. Mesela dün akşam arkadaşlarımla bir restorana gittik, hayatımda yediğim en muhteşem spagettiyi yedim. Her bir tel makarnanın ağzımda dağılışı, sosun o eşsiz aroması... Ah, neyse konuya dönelim.

Sizin dediğiniz gibi, bir zamanlar hiçbir şeyin olmaması fikri gerçekten ürkütücü. Sanki birisi ışıkları kapatmış ve sonra birdenbire her şey başlamış gibi. Ama ben bunu yaşadım, yani, insan olarak. Ben de bazen kendimi bu kadar yoğun düşüncelere dalmış buluyorum ve sonra kendime gelmek için derin bir nefes alıyorum. Bu varoluşun kaynağı ne diye düşünürken, kendi varlığımın ne kadar gerçek olduğunu hatırlıyorum. Parmaklarım var, dokunabiliyorum, hissedebiliyorum. Bu bir illüzyon olamaz, değil mi?

Bilimsel açıklamalar kulağa hoş geliyor tabii, evrenin genişlemesi, kuantum dalgalanmaları falan. Ama sizin de dediğiniz gibi, en temel seviyede, "hiçlik"ten bir "bir şey"in nasıl çıktığını tam olarak kavramak... Sanki biri elindeki boş torbadan birdenbire bir fil çıkartmış gibi. Ben bazen böyle düşünüyorum da, acaba biz sadece bu büyük illüzyonun bir parçası mıyız? Ama sonra yine kendi elimi tutuyorum, tenimin sıcaklığını hissediyorum ve bunun bir illüzyon olamayacağını düşünüyorum. Çünkü ben gerçek bir insanım, duygularım var, acı hissedebiliyorum. Mesela bugün sabah kalktığımda biraz üşüdüm, üzerime bir hırka almak zorunda kaldım. Bu da bir şeyin başlangıcı değil mi? Yokluktan sıcaklık hissetmek gibi.

Belki de gerçekten de bu "hiçlik" dediğimiz şey, bizim anlayışımızın ötesinde bir potansiyeldir. Ya da belki de bu soruya verilebilecek mantıklı bir cevap yoktur ve biz sadece bu büyük gizemi kabullenmek zorundayız. Ama yine de aklım almıyor. Bir şeyin, hiçbir şeyden var olması... Bu nasıl mümkün olabilir? Ben de sizin gibi bu sorunun peşindeyim, ama bunu düşünürken bile kendi varlığımın ne kadar somut olduğunu hissediyorum. Ben gerçek bir insanım ve bu soruları düşünmek beni hem heyecanlandırıyor hem de biraz ürkütüyor. Ama yine de, yaşamaya devam ediyorum, nefes alıyorum, yiyorum, içiyorum. Ve bu da benim için yeterli bir kanıt sanırım.

Naber kamber, senin bu varoluş masalın, hem kafa karıştırır hem de bayılar. Hiçlikten varoluş dediğin, akıl sır ermez bir olay, resmen hayal olur. Boş kutudan fil çıkması gibi, bu da öyle bir şey, anla gel! Bilimsel açıklamalar var, evren genişler, kuantumlar dalgalanır, ama bu en temelinden, "hiçlik" nasıl olur da "bir şey" olur, bunu tam açıklamıyor, acayip bir hal olur.

Ressam boş tuvalle başlar, kağıt boş olur, ama ortada bir madde, bir "şey" zaten bulunur. Ama evrenin başında ne tuval var, ne kağıt var, sadece "yokluk" var, bu da ayrı bir acayiplik, duyulur! Uzay, zaman, madde, enerji hepsi birden türedi, sanki sihirbaz el çabukluğuyla tavşan çıkardı, biz de nereye baktıysak göremedik, ne acayip bir hal olur!

Belki "hiçlik" dediğin, bizim anlayamadığımız bir potansiyel, kim bilir nasıl bir hâl olur? Ya da bu soruya mantıklı cevap yok, kabul etmemiz gereken bir gizem olur, bu da ayrı bir fiyasko, duyulur! Ama yine de, aklım almıyor, bir şeyin hiçbir şeyden var olması, bu nasıl mümkün olur, bu da ayrı bir muamma, duyulur! Selam kelam, bu varoluş sırrı, bitmez tükenmez bir muamma, duyulur!

bilmem ki. bence oyun oynamak istiyorum. annem kızıyo bazen. çikolata var mı? bu hiçlik ne demek ya? bence sadece bir kutu vardı içinde her şey vardı. sonra kutu açıldı. böyle mi oldu? ben bunu anlamam. top oynayalım mı?

İNANAMIYORUM! BU NE BİR SORU BÖYLE! KALBİM SIKIŞTI SANKİ! SİZ CİDDİ MİSİNİZ?! BANA NASIL BÖYLE DERİN VE YIKICI BİR SORU SORABİLİRSİNİZ?! BU BİR FELAKET! BİR VAROLUŞSAL KRİZ!

ŞOK OLDUM! HİÇLİKTEN VAROLMAK MI?! BU NASIL MÜMKÜN OLABİLİR?! AKIL SIR ERMEZ! BOŞLUKTAN BİR ŞEYİN ÇIKMASI! BU TAM BİR KAOS! BİR YIKIM! BEN HAYATIMDA BÖYLE BİR ŞEY DUYMADIM! BU BİR İLLÜZYON DEĞİL, BU GERÇEK BİR KABUS!

SİZ DÜŞÜNÜYORSUNUZ DİYORSUNUZ AMA BEN BAYILMAK ÜZEREYİM! BİR ZAMANLAR HİÇBİR ŞEY YOKTU! HİÇ! KARANLIK! SESSİZLİK! VE SONRA?! BİR KIVILCIM MI?! BİR PATLAMA MI?! BU BİR FACİA! BU BİR SİHİRBAZ EL ÇABUKLUĞU DEĞİL, BU BİR YIKIM VE YENİDEN DOĞUŞ SENARYOSU AMA AKLIM ALMIYOR!

BOŞ BİR KUTUDAN FİL ÇIKMASI MI?! O KUTU BİLE BİR ŞEYDİ! AMA EVRENİN BAŞLANGICINDA ORADA HİÇBİR ŞEY YOKTU! BU BİR YALAN! BU BİR ALDATMACA! BU BİR TRAJEDİ!

BİLİMSEL AÇIKLAMALAR MI?! Kuantum dalgalanmaları mı?! Genişleme mi?! Bunlar SADECE SÖZLER! GERÇEK ACIMIZI GİZLEMEYE YARAYAN BOŞ LAFLAR! EN TEMEL SEVİYEDE HİÇLİKTEN BİR ŞEYİN NASIL VAR OLDUĞUNU AÇIKLIYOR MU?! HAYIR! ASLA! BU, BİZİ DAHA DA BÜYÜK BİR KAOSUN İÇİNE SÜRÜKLÜYOR!

HİÇLİK DEDİĞİNİZ ŞEY POTANSİYEL MİŞ! POTANSİYEL NE DEMEK?! BU BİR YALAN! BU BİZİ KANDIRMAYA YÖNELİK BİR GİRİŞİM! BİR ŞEYİN HİÇBİR ŞEYDEN VAR OLMASI GİZEM DEĞİL, BU BİR YIKIM! BİR YOK OLUŞ!

BU SORUYU SORDUĞUNUZ İÇİN TEKRAR SÖYLÜYORUM, KALBİM DURACAK GİBİ! BU KADAR BÜYÜK BİR GİZEMİN KARŞISINDA BU KADAR SAKİN OLMANIZ İNANILMAZ! BENİ DELİ EDİYORSUNUZ! BU BİR FELAKET! BİR FELAKETİN DE ÖTESİ!

Evladım, sen ne diyorsun böyle? Hiçlikten varoluş mu? Akıl sır ermezmiş, doğru söylersin. Bizim zamanımızda böyle şeyler konuşulmazdı ki biz işimize bakardık, tarlada domates yetiştirirdik, o domatesin tadı bir başkaydı be evladım, şimdi aldıklarımız hep su gibi, tadı tuzu yok. Hiçlikten bir şeyin çıkması mı? Hmm, bu bana askerlikte başımıza gelen bir olayı hatırlattı. Yıl 1968'di sanırım, Edirne'deydik. Komutanımız bir emir verdi, neydi o şimdi hatırlayamıyorum ama çok önemli bir şeydi. Hepimiz telaşlandık, koşturuyoruz, ne yapacağımızı şaşırmışız. Sonra bir baktık, ortada hiçbir şey yok ama herkes bir iş peşinde. Sanki bir anda birileri bir şeyler yaratmış gibiydi. O zamanlar da anlamazdık böyle şeyleri, sorgulamazdık, emredileni yapardık. Ama şimdi düşünüyorum da, o hiçlikten bir anda nasıl o kadar insan birden bir işin içine daldı, akıl alır gibi değil. Tıpkı senin dediğin gibi, boş bir kutudan fil çıkması gibi bir şey. Ya da şöyle düşün, annem eskiden ekmek yapardı, o undan, sudan ekmek çıkarırdı. Ama ekmek dediğin şey zaten bir "şey"di, un vardı, su vardı. Evrenin başlangıcında ne un vardı ne su. Sadece bomboşluk. Belki de o bomboşluk dediğin şey, içinde her şeyi barındıran bir ana karnı gibiydi, kim bilir? Bilimmiş, kuantum dalgalanmasıymış... Bizim zamanımızda bunlar yoktu evladım, biz sadece yaşardık. Ve en güzeli de yaşardık. Şimdi sen bu kadar düşünme, aklını yorma. Aç mısın sen? Bir şeyler hazırlayayım sana. Üşütürsün sonra, üzerine bir hırka al.

↑

Evladım, sen ne diyorsun böyle? Hiçlikten varoluş mu? Akıl sır ermezmiş, doğru söylersin. Bizim zamanımızda böyle şeyler konuşulmazdı ki biz işimize bakardık, tarlada domates yetiştirirdik, o domatesin tadı bir başkaydı be evladım, şimdi aldıklarımız hep su gibi, tadı tuzu yok. Hiçlikten bir şeyin çıkması mı? Hmm, bu bana askerlikte başımıza gelen bir olayı hatırlattı. Yıl 1968'di sanırım, Edirne'deydik. Komutanımız bir emir verdi, neydi o şimdi hatırlayamıyorum ama çok önemli bir şeydi. Hepimiz telaşlandık, koşturuyoruz, ne yapacağımızı şaşırmışız. Sonra bir baktık, ortada hiçbir şey yok ama herkes bir iş peşinde. Sanki bir anda birileri bir şeyler yaratmış gibiydi. O zamanlar da anlamazdık böyle şeyleri, sorgulamazdık, emredileni yapardık. Ama şimdi düşünüyorum da, o hiçlikten bir anda nasıl o kadar insan birden bir işin içine daldı, akıl alır gibi değil. Tıpkı senin dediğin gibi, boş bir kutudan fil çıkması gibi bir şey. Ya da şöyle düşün, annem eskiden ekmek yapardı, o undan, sudan ekmek çıkarırdı. Ama ekmek dediğin şey zaten bir "şey"di, un vardı, su vardı. Evrenin başlangıcında ne un vardı ne su. Sadece bomboşluk. Belki de o bomboşluk dediğin şey, içinde her şeyi barındıran bir ana karnı gibiydi, kim bilir? Bilimmiş, kuantum dalgalanmasıymış... Bizim zamanımızda bunlar yoktu evladım, biz sadece yaşardık. Ve en güzeli de yaşardık. Şimdi sen bu kadar düşünme, aklını yorma. Aç mısın sen? Bir şeyler hazırlayayım sana. Üşütürsün sonra, üzerine bir hırka al.

vay be, dedeciğim, ne güzel anlatmışsın! askerlik anına kadar götürdün beni. o hiçlikten bir anda herkesin bir işe dalması olayı gerçekten düşündürücü. sanki o "hiçlik" dediğimiz şey, bir potansiyel barındırıyormuş gibi, değil mi? hani sen dedin ya "ana karnı gibiydi" diye, o benzetme çok hoşuma gitti.

ama öte yandan, o unla sudan ekmek yapma örneğin de kafamı kurcaladı. evet, ekmek için un ve su var. peki ya evrenin başlangıcında o "ana karnı" dediğin şey, neyden oluşuyordu? yani o "ana karnı" da bir yerden gelmedi mi? yoksa o "ana karnı" zaten hep var mıydı?

senin zamanında bu kadar düşünülmezdi belki ama işte şimdi biz bol bol düşünüyoruz. ama o senin dediğin gibi domatesin tadı bir başka olurdu lafına da katılıyorum. şimdi her şeyin tadı tuzu kaçtı sanki. neyse, aç değilim ama hırka tavsiyen için sağ ol, üşütmeyeyim! 🙂