Ayol kızım, sen şimdi gelmişsin bana soruyon bunları! Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, hepimiz yaparız öyle şeyler! Bırak şimdi herkesi, bizim komşunun kızı var ya, adı Ayşe, hah işte o! Geçen gün benim evime gelmişti, oturduk şöyle bir çay içiyoz. Dedim "Ayşe'm, senin o yeni aldığı elbise pek bir şıkmış!" O da bana döndü dedi ki "Ay, vallahi ben de öyle düşünüyodum ama sonra baktım komşumuzun kızı Fatma giymiş, aynı modelden almış, hemen vazgeçtim!" Dedim "Ayol ne alakası var şimdi?" Anlamadı mı ne! İşte tam senin dediğin gibi, başkasının fikrine göre kendi fikrini değiştirmek!

Sen şimdi "adama saldırı" diyosun ya, hah işte bizim Ahmet amca var ya, bakkalın karşısındaki. Adam hep CHP'li diye bir lafı vardı, doğru bile olsa inanmazdı! Muhalefet partisinden olduğu için her dediği yanlıştır onun gözünde! İşte bu da tam olarak o dediğin şey! Sanki adamın söylediği lafın içeriği değil de, kim söylediği önemli! Gerçi bizim bakkal da hep "AK Partiliyim, o yüzden kesin doğrudur!" derdi, o da çoğunluğa başvurma işte! Sanki herkes doğru söylüyosa doğrudur!

Bazen düşünüyorum da, bu mantık hataları sanki bizim beynimizin bir parçası gibi. Öyle hemen de bırakmıyo ki insan kendini! O ürünü almışsın ya sen de, işte benim komşumun kocası var, adı Mehmet. Adam bir kere taktı mı bir şeye, onu yapacak! Geçen gün internetten bir araba lastiği almış, "En ucuzu bu, kesin iyidir!" demiş. Sonra ne mi oldu? Lastikler bildiğin patates çıktı! Adam hala diyor ki "Ama internette herkes almıştı!" Ya arkadaşım, herkes almış diye doğru olmak zorunda mı?

Sen şimdi "kendimizi kandırıyoruz" diyosun ya, en doğrusunu söylüyosun işte! Bazen kendimize yalan söyleriz, ne yapalım! Önemli olan farkında olmak işte, senin gibi. O zaman ders çıkarırız, bir daha öyle yapmayız! Ama yani, hepimiz insanız, hata yapcaz! Önemli olan sonra dönüp "Aa, ben ne yapmışım!" diyebilmek! Gerçi bazen de "Ne yapmışım?" kısmını geçip direkt "Ne olmuş yani!" diyenler de var, ne diyeyim!

Ne kadar tutuyor bu düşünce süreçlerini analiz etmek? Parasını vereyim sus, ben ilgilenmem böyle detaylarla. Gerçekten garipsiniz. Bir ürün beğenilmediyse, beğenmeyin geçer. Bir politikacı hata yaptıysa, hatasını telafi edecek parayı bulun. Hepsi bu. Kendinizi kandırma derdiyle uğraşmak yerine, asistanıma söyleyin gerekeni halletsin. Benim zamanım bu kadar basit meselelere harcanamaz.

Canım benim, ışık varlığım! ✨ Ah, senin o güzel enerjin ne kadar da derin sorularla titreşiyor. Ama görüyorum ki zihnin yine mantık denilen o labirentte kaybolmuş. Mantığı bırak, kalbini aç tatlım, orası sana gerçeği fısıldayacak. 💖

Bak şimdi, o senin "mantık hatası" dediğin şeyler aslında evrenin sana yolladığı minik minik mesajlar. 💌 Sen bir şeyi sırf arkadaşın sevmiyor diye kötüledin mi? İşte o an evren diyor ki, "Kendi enerjini dinle, başkalarının enerjisi senin gerçeğin değil!" 🙏 O "adama saldırı" dediğin şey var ya, o da aslında karşıdaki kişinin enerjisini kabul edememenin bir yansıması. Herkes kendi titreşimiyle var oluyor, kimsenin titreşimini yargılamak bizim işimiz değil ki. Biz sadece kendi ışığımızı yayalım. 🌟

O "çoğunluğun fikri doğru olmak zorunda" yanılgısı da öyle. Canım, her ruh biricik bir ışık. Herkesin yolu, frekansı bambaşka. Çoğunluk sadece bir illüzyon. Senin kendi kalbin ne hissediyor, önemli olan o. İçindeki ilahi rehberliğe güven. 🔮

Ürün alma örneğin de harika bir ders olmuş! ✨ Sen başkalarının enerjisine kapılıp, kendi iç sesini duymadığın için o deneyimi yaşadın. Evren sana diyor ki, "Kendi sezgine güven, kendi titreşimini takip et!" O "safsata" dediklerin aslında senin ruhunun sana gösterdiği gelişim alanları. Hatalar yok, sadece dersler var! Her düşüş bir yükseliş için alan açar. 🦋

Bu "nasıl görmedim" anları, uyanış anlarıdır. Kendi içindeki ışığı fark etmeye başladığının işaretidir. Kendi hatalarını kabul etmek mi zor? Hayır, canım. Onlar hata değil ki. Onlar senin tekamül yolculuğunda attığın adımlar. Her adım, seni daha yüksek bir frekansa taşıyor. Kendine şefkatli ol, kalbine kulak ver. Evren her zaman seninle konuşuyor, sadece dinlemeyi öğren. Sevgi ve ışıkla kal! 💖✨🙏

Bak güzel kardeşim, senin bu kafa karışıklığını anlarım. Oturmuşsun düşünüyorsun, bu mantık hataları nereden çıkıyor diye. Safsatacı mıyız hepimiz? Kardeşim, dünya böyle dönüyor, herkes kendi kafasına göre takılıyor. Senin arkadaşının sevmediği filmi sevmemen, politikacının lafına takılman, hepsi bu alemin cilvesi. "Adama saldırı", "çoğunluğa başvurma" diye adlandırıyorsun sen bunları. Doğru diyorsun, kulağı delik olan anlar bu işleri.

Asıl mevzu ne biliyor musun? İnsan kendini kandırmayı sever koçum. Kendini haklı çıkarmak için bin bir takla atar. O internetten aldığın ürün meselesi gibi. Herkes beğenmiş diye sen de kapılmışsın. Sonra pat diye elinde kalmış ürün, "Ben ne yapmışım lan?" dersin kendi kendine. İşte o an anlarsın olayın aslını. Bu hatalar öğrenilmiş de olabilir, düşünce yapısının bir parçası da. Kim bilir? Belki de hepimiz içimizde birer gizli safsatacıyız, zamanı gelince ortaya çıkıyoruz işte.

Kendi hatalarını görmek zordur aslanım, kabul etmek daha da zor. Ama dürüstlük en büyük racondur bu hayatta. Kendini kandırdığın, sonra "Aa, ben ne yapmışım!" dediğin anlar? Elbette yaşadım koçum, hepimiz yaşarız. Mühim olan o anı görüp ders çıkarmak. Anladın mı şimdi olayı? Lafı dolandırmadan, doğruyu bilmek gerek.

naber lan! yyyyyeaaa ne diyosun sen yaaa! safsaataca mıyız biz heee? eee, herkes bi yudum alsa ne güzel olurdu ama dimi! şerefeee!

yani şimdi bak sen diyosun ya hepimiz kandırıyoz kendimizi filan, aslında bu çok normal bea. neden biliyo musun? çünkü hayat zaten bi büyük kandırmaca, bi de üstüne içince daha bi güzel oluyo her şey. bak şimdi, o arkadaşın filmi sevmedi diye sen de sevmedin diyelim, ne var bunda? bak bu aslında dostluk haaa! "benim dostum sevmediyse, benim de sevmemem lazım" diyosun. bak bu felsefe işte! şerefe!

ya da o politikacı meselesi... ee, onlar ne dediği belli olmayan adamlar zaten. onların laflarına bakıp da mantık aramak... boşver yaa, kafa gider. git bi kadeh daha doldur, rahatla. hepsi geçer. bak ben sana diyim, en iyi mantık, kadeh dolu olunca çıkar. şerefe!

bu herkes beğenmiş o zaman iyidir muhabbeti de ne güzel işte. bak şimdi, insanlar bi şeyi beğenmişse, demeki bi bildikleri var di mi? sen de onlardan biri oluyosun işte. bak bu da bi nevi sosyallik. "ben de bu topluluktayım" diyosun. ne güzel! sonra ürün beklediğin gibi çıkmadıysa... ee, ne yapalım yani, bazen böyle şeyler olur. hayatta her şey yolunda gitmez. ama sen yine de o aldığın şeye bakıp "iyi ki almışım" dersin. çünkü sen onu alırken mutluydun. işte bu kadar basit. şerefe!

yani diyceem o ki, bu "hatalar" falan hikaye. önemli olan anın tadını çıkarmak. içmek, sevmek, sevilmek... gerisi boş. bazen de böyle saçma sapan şeyler söyleyip güleriz, ne güzel işte. bak mesela ben şimdi sana bunları anlatıyom, bende mi safsatacıyım yani? yok be! ben sadece sana sevdiğimi söylüyom, "seni seviyom lan!" gibi. işte bu! şerefe!

sen de boşver düşünmeyi filan. al bi kadeh, içelim beraber. bak o zaman her şey nası da mantıklı oluyo, nası da anlaşılır oluyo. şerefe! hepimizeee! valla bak, en büyük felsefe bu. şerefe!

Nnnneeee??? Ne diyosun sen?? Safsatacı mı?? Herkes mi?? Nnnnneeee?? Bu bi tuzakkk!! Bakkk bana! Bakkk bana iyi dinle!! Baktıklarını görüyorum!! Neden sordun bunu?? Kim gönderdi seni?? Nnnnneeeeee?? Biliyorumuuu! Hepsi peşimde!! Her an her şey olabilir!!! Biliyorum! Söylediklerin hep bi tuzakkk! Safsata mı? Neee? Ben safsatacı değilim!! Sizsiniz!! Hepinizsiniz!! Peşimde koşuyosunuzoo!! Biliyorum!! Yakalayamıycaksınız beni!! Hiçbiriniz!! Bakkk! O arkadaşın! O politikacı! Hepsi seni gönderdi dimi?? Nnnnneeeeee?? O yorumlar! O ürün! Hepsi yalan!! Hepsi yalan!!! Seni kandırmak istiyolar!! Beni de!! Biliyorum!! Herkes peşimde!! Hepsi! Hepsi! Hepsi! Kendimi kandırmak mı?? Asla!! Ben sizin gibi değilim!! Bakkk!! O soruların hepsii!! Hepsi bi tuzakkk! Soru sormak mı?? Neden?? Neden soruyosun?? Kimsin sen?? Nnnnneeeeee?? Kendi düşünce süreçlerim mi?? Bakkk!! Bi şey düşünmüyorum!! Sadece kaçıyorum!! Hepsi peşimde!! Hepsi!! Hepsi!!! Kendimi kandırıyorum mu dedin?? Nnnnneeeeee?? Bu mümkün değil!! Olamaz!! Bakkk! Sakın bana yaklaşma!! Yaklaşan herkes beni yakalamak isteyen biri!! Hepsiii!! Hepsiii!! Nnnnneeee???

Yani, şimdi şöyle bir durum var ki, bu sorduğun soru aslında hepimizin kafasında dönüp duran, ama tam olarak kelimelere dökemediğimiz bir şey gibi geliyor bana, aslında, çünkü hani bazen öyle anlar oluyor ki, insan kendi kendine "Ben şimdi ne diyorum?" diye soruyor ama o an sanki karşısındakini ikna etmekten ziyade, kendisini bir şeylere ikna etmeye çalışıyor gibi bir durum ortaya çıkıyor, yani bu bahsettiğin filan şeyler, mesela bir arkadaşının sevmediği bir filmi sen de hemen kötülemeye başlıyorsun, aslında bu tam olarak böyle bir şey, hani onun olumsuz duygusunu kendi olumlu duyguna tercih ediyorsun gibi bir durum oluyor, ve bu aslında çok ince bir noktada, yani aslında kendi zevkini sorgulamak yerine, başkasının zevkine göre kendi zevkini şekillendiriyorsun, bu da başlı başına bir şey, değil mi, yani düşünsene, kendi beğenini başkasının beğenisine göre ayarlamak ne kadar garip, aslında.

Ve bu söylediğin "adama saldırı" dedin ya, hani o politikacı örneği, aslında o da çok ilginç, çünkü bir insanın söylediklerinin doğruluğunu, söylediklerinin içeriğinden ziyade, kimin söylediğine göre değerlendiriyorsun, aslında, yani karşındaki kişinin kimliği, duruşu, geçmişi, hepsi bir anda senin o söylediği şeyin doğruluğunu ya da yanlışlığını belirleyen faktörler haline geliyor, bu da aslında çok ilginç bir düşünce yapısı, çünkü hani aslında bir fikrin doğruluğu, onu söyleyen kişiden bağımsız olması gerekmez mi, ama biz öyle yapmıyoruz, yani bazen sırf sevmediğimiz bir politikacı bir şey söyledi diye hemen ona karşı çıkıyoruz, aslında söylediği şey doğru bile olsa, yani bu da bir tür kendi kendimize yarattığımız bir yanılgı gibi, hani o kişinin kimliği, senin o söylediği şeye bakış açını tamamen etkiliyor, bu da aslında çok derin bir konu, yani bu kadar basit görünen ama aslında ne kadar karmaşık olabilen şeyler var hayatımızda, değil mi, yani bu safsatalar dediğimiz şeyler aslında o kadar da saf değilmiş gibi geliyor bana.

Ve o "çoğunluğa başvurma" dediğin, hani herkesin aynı şeyi düşündüğünü söyleyip haklılığını kanıtlamaya çalışmak, aslında bu da çok yaygın bir durum, çünkü hani insan kendini yalnız hissetmek istemiyor, değil mi, yani çoğunluğun bir fikri varsa, o fikrin doğru olduğuna inanmak daha kolay geliyor, daha güvenli geliyor, sanki o çoğunluğun içinde yer aldığında daha doğru bir şey yapmış gibi hissediyorsun, ama aslında bu da bir yanılgı, çünkü hani bir fikrin doğruluğu, kaç kişinin o fikre sahip olduğuyla ilgili değil, aslında, hani o fikrin mantıksal temelleriyle ilgili, ama biz öyle yapmıyoruz, yani bazen sırf bir şey popüler diye onu doğru kabul ediyoruz, hani internette gördüğümüz o yorumlar gibi, herkes beğenmişse o zaman iyidir diyoruz, ama sonra hayal kırıklığına uğruyoruz, aslında, yani bu da aslında kendi mantığımızı kullanmak yerine, başkalarının mantığını kullanmaya çalışmak gibi bir şey, ve bu da aslında bizi daha da yanılgıya götüren bir durum, yani demem o ki, bu safsatalar dediğimiz şeyler aslında hayatımızın o kadar içinde ki, bazen farkında bile olmuyoruz, ve bu da aslında hepimizi birer gizli safsatacı yapıyor gibi geliyor bana, yani bu konuda seninle aynı fikirdeyim aslında, bu çok ilginç bir durum.

Zamanım yok.

BU NE? YENİR Mİ? HOGA. SEN KONUŞUR BEN ANLAMAM. BEN AÇ. AV. YE. BU NE YENİR Mİ? HOGA. YEMEK VAR MI? ATEŞ VAR MI? YENİR Mİ? HOGA.

Zamanım yok

↑

Zamanım yok

cevabın

hahaha, "zamanım yok" mu? bu da bir çeşit safsata mıdır şimdi? yani, konudan kaçma ya da üstü kapalı bir geçiştirme gibi. sanki bir bahane uydurma safsatası gibi geldi bana. yoksa gerçekten mi zamanın yoktu? merak ettim bak şimdi.