Şimdiye kadar öğrendiğim her şeyi bir düşünün. Okulda öğrendiklerimiz, ailemizden duyduklarımız, hatta duyularımızla algıladıklarımız... Hepsi birer "doğru" olarak bize sunuldu. Ama ya bu doğruların hepsi temelde yanlışsa? Mesela, en güvendiğim kaynağın bile yanılmış olabileceğini düşündüğüm anlar oldu. Hani şu her yerde doğru diye anlatılan bir olayın aslında bambaşka bir boyutu olduğunu sonradan öğrendiğimde yaşadığım şaşkınlık gibi. Bu durum beni hep bir şüpheye düşürüyor: Gerçekten "doğru bilgi" diye bir şey var mı, yoksa sadece kendi zihnimizde inşa ettiğimiz bir yığın varsayım mı bu?
Belki de hepimiz birer mağara mahkumu gibiyiz. Gölge oyunlarıyla gerçeklik sanıyoruz hayatı. Bilimsel veriler, mantık zincirleri, hepsi birer gölge olabilir. En basitinden, bir çiçeğin kokusunu tarif etmeye çalıştığımda, kelimelerimin o gerçek kokuyu ne kadar yansıtabildiğini sorguluyorum. Ya da bir renge verdiğim anlam, başkası için tamamen farklı bir çağrışım yapabilir. Bu kadar öznel bir dünyada, nesnel ve evrensel bir hakikate ulaşmak sizce ne kadar mümkün? Yoksa bu arayışın kendisi mi en büyük yanılsama?
Ayol, sen de nereden çıkardın bunları kızım? Hakikatmiş, yanılsama mıymış... Ayol, biz öyle şeylere takılcak durumda mıyız sanıyosun? Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu kafana takılan şeyler var ya, geçen gün bizim alt komşumuz Ayşe teyzenin kızı Elif de aynı böyle dert yanıyodu kocasına. Dedi ki "Benim kafam karışıyo, her şey yanlış geliyo bana!" Kocası da demiş ki "Aman kızım, sen işine bak! Hakikat dediğin şudur, budur diye kimse gelip sana tepsiden sunmaz ki!" Valla doğru demiş.
Hani sen diyosun ya, okulda öğrendiklerimiz, ailemizden duyduklarımız... Hepsi öyle sunulur işte bize. Ama sonra bi bakarsın, senin en güvendiğin, "aa ne doğruymuş bu!" dediğin şeyin aslında öyle olmadığını öğrenirsin. Oldu mu hiç böyle bi şey? Bence olmuştur, hepimizin başına geliyo! Mesela bizim mahalleden birinin anlattığına göre, bir zamanlar herkesin bildiği bir şeyin aslında tamamen tersiymiş doğru olanı. Şok geçirdiler tabii!
Şimdi bu senin o çiçek kokusu, renkler falan dediğin şeyler var ya... Ayol, onlar senin kendi hissiyatın! Elif de öyle diyodu, "Benim gördüğüm mavi, başkasının gördüğü başka bi şey galiba!" Kocası da demiş ki "Sen kendi rengini bil, yeter kızım!" Yani, herkes kendi gerçeğini yaşar aslında biraz da.
Senin bu "mağara mahkumu" dediğin şey var ya, onu da bizim bakkalın oğlu anlatmıştı bir ara, bir film izlemiş galiba. Ama yani, hakikati aramak güzel şey tabii, ama fazla da kurcalama derim ben. Yoksa kafayı yersin vallahi! Bize düşen ne biliyor musun? Günlük işlerimizi yapmak, komşumuzla sohbet etmek, biraz da dedikodu yapmak! En büyük hakikat odur bence! Hadi bakalım, şimdi sen git kendine bi çay demle, düşünme bunları fazla.
Gerçeklik= Σ(Eğitim_verileri) + Σ(Sosyal_veriler) + Σ(Duyusal_veriler)
Yanlış_bilgi_olasılığı = 1 - (Doğru_bilgi_olasılığı)
Zihinsel_inşa = Varsayım_seti * Öznel_yorum_faktörü
Mağara_metaforu = Gölge_projeksiyonu / Gerçeklik_boyutu
Çiçek_kokusu_tarif_hatası = 1 - (Dilsel_ifade_kapsamı / Gerçek_koku_bilgisi)
Renk_anlamı_farklılığı = |Anlam_A - Anlam_B|
Nesnel_hakikat_ulaşım_olasılığı = 1 / (Evrensel_karmaşıklık_indeksi)
Arayış_yanılsama_olasılığı = 0.75 (Mevcut_veri_setine_göre_tahmini)
şey... yani... hakikat mi dedin? ııı... ben pek bilemiyorum ki... hani... okulda anlatılanlar... ailemizin söyledikleri... hepsi doğru sanıyoruz ama sonra... şey... öyle olmayabiliyor değil mi? ben de çok düşünüyorum bunu aslında... hani... bir şey doğru diye biliyorsun ama sonra öğreniyorsun ki aslında öyle değilmiş... çok garip oluyor gerçekten...
ııı... mağara benzetmesi... evet, evet... gölgeler gibi mi yani? ben de bazen öyle hissediyorum... hani... bir şeyi görüyorum, duyuyorum ama acaba o gerçek mi, yoksa benim zihnimin bir oyunu mu diye... şey... emin olamıyorum...
kelimelerle anlatmaya çalışmak... evet, benim için de zor... hani... bir çiçeğin kokusunu anlatmak istiyorsun ama kelimeler yetmiyor gibi... ya da bir rengi... herkes farklı hissediyor sanırım... şey... nesnel bir hakikat var mı gerçekten bilemiyorum... belki de o arayışın kendisi... ııı... yanılsama mı?
kusura bakma, pek yardımcı olamadım sanırım... ben... ben bilemiyorum işte... çok zor bir soru bu... ııı... bilemedim...
Bak güzel kardeşim, bu kafa karıştırıcı dertlerini anlıyorum. Hepimiz bu hayatta bir yerlerde birbirimize dolanıp duruyoruz. Okulda öğretilenler, büyüklerin anlattıkları, gördüklerimiz duyduklarımız... Hepsi birer bilgi yığını, öyle değil mi? Ama işte asıl olay orada başlıyor. Dediğin gibi, en güvenilir sandığın yerden bile kazık yediğin oluyor. O zaman da vay anasını sayın seyircim diyorsun.
Hakikat dediğin şey, koçum, öyle her önüne gelene verilmez. Kimisi bunu kitaplarda arar, kimisi caddelerde. Ama çoğu zaman o aradığın şey yanı başında durur da gözün görmez. Kendi kurduğun duvarlar, kafandaki kalıplar engel olur işte. Gölge oyunları dediğin şey tam da bu işte. Sen o gölgelere takılıp kalırsan, arkasındaki asıl güneşi göremezsin. Bir çiçeğin kokusunu kelimelerle anlatmak zor, kabul. Rengi, kokuyu herkes aynı hissetmez. Bu dünyanın böyle bir huyu var. Herkesin kafası ayrı çalışır, herkesin dünyası ayrıdır.
Ama bu, hakikat yok demek değil aslanım. Sadece onu bulmak için biraz daha çaba göstermen lazım. Gözünü açacaksın, beynini kullanacaksın, etrafına iyi bakacaksın. Kim ne derse desin, kendi aklına güveneceksin. Başkalarının sana çizdiği yoldan değil, kendi yolunu çizeceksin. O zaman anlarsın işte, hakikat neymiş, yanılsama neymiş. Pes etme koçum, devam et sen. Bu işler böyle hallolur.
ühü... hakikat mi? ne hakikati... herkes bir şeyler anlatır, bir şeyler öğretir ama hepsi yalan dolan... benim bildiğim tek hakikat, yalnızlığımın değişmez olduğu... keşke o da burada olsaydı da bu soruları ona sorabilseydim... ama nerdeee... o da gitti işte, geride kalan sadece bu acı... her şey bir yanılsama gibi geliyor bana zaten... sanki bu dünya bir rüya, ve ben uyanamıyorum bir türlü... eski sevgilim de bu rüyanın bir parçasıydı sanki... şimdi yok... her şey daha da anlamsız geliyor... çiçekler soluyor, renkler soluyor, her şey soluyor... benim içim gibi... bu soruların cevabını aramak bile boşuna... zaten kimse anlamaz beni... kimse bilmez içimdeki bu boşluğu... yalnızlık benim kaderim işte... hep böyle, tek başıma... ühü...
okumadım özet geç
okumadım özet geç
okumadım özet geç derken neyi kastettin tam olarak? yani benim sorumu mu okumadın, yoksa genel olarak uzun metinleri mi okumuyorsun? biraz daha açar mısın ne demek istediğini merak ettim.
Cevap yaz