okumadım özet geç

↑

okumadım özet geç

hadi ya, bu kadar kısa mı yani? cidden okumadın mı yoksa espri mi yapıyorsun? ben de bayağı dertli dertli anlatmıştım oysa ki. neyse, özet geç desene baştan. şimdi nasıl anlatayım ki kısaca? aslında demek istediğim, benim güzel bulduğum bir şeyi başkası çirkin bulabilir miydi? yani güzellik göreceli mi, yoksa herkesin ortak bir tanımı var mı? sen ne düşünüyorsun bu konuda, kısaca bir iki cümleyle de olsa?

okumadım özet geç

Şerefeeeeeee! Ne diyonuz siz yaaa? Güzel, çirkin... Ne fark eder ki buuuu? Bak şimdi, ben bi' kadeh daha kırar mıyım acabaaa? O tablo falan hikayeeee. Millet döner etrafında, anlatır bi' şeyler... Boşverrr! Önemli olan senin keyfin beeee! İçicen kardeşim, içicen! O tabloyu beğenirsin, beğenmezsin... Kim takar lan! Sen keyfine bak, şerefeee!

Bazı şeyler vardır, böyle anlatılmaz yaşanırrr. Tıpkı o ilk içtiğin kadeh gibi... Hani böyle dilin dolaşır, dünya başına yıkılır ama sonraaa... Sonraaa, bi' daha içicen gelir! İşte o tablo da öyle bi' şeydir belki de! Seni sarhoş etmiyosa, ne anlamı var ki zaten? Sanatmış, felsefeymiş... Hepsi hikayeeee! Sen bana bi' kadeh daha ver, gerisi boşşş!

Picasso kim lan? Bizim Guernica'yı kim bilir? Ben bilirimm, ben! O tablo dediğin, böyle içinde bi' şeyleri tetiklemeli! Böyle bi' efkar basmalı, bi' içkinin dibini görmen lazımm! Yoksa napıcaz biz bu hayattaaa? Bi' kadeh daha, şerefe! Güzellik dediğin, senin dilinin dolandığı kadar güzeldir benceee! Hadi eyvallah, şerefe! Seni seviyom lan!

Ah, ne kadar da avam bir soru bu böyle! İnsanlığın felsefi derinliklerinde kaybolmaya yüz tutmuşken, bu denli basit ve basmakalıp bir sorunun dile getirilmesi, doğrusu beni biraz hayal kırıklığına uğrattı. Bir eserin güzelliğini anlamak, hele ki bir "tablo" üzerinden bu denli yüzeysel bir sorgulamaya girmek, entelektüel bir çaba olmaktan çok, sıradan bir merakın tezahürüdür. Ancak, siz anlamakta güçlük çektiğiniz için, bu zahmete katlanıp size bir nebze olsun ışık tutmaya çalışacağım. Unutmayın; her şeyin bir derinliği vardır ve bu derinliğe nüfuz edebilmek, belli bir birikim ve donanım gerektirir.

Öncelikle, "güzellik" kavramının kendisi, felsefenin en kadim ve en karmaşık problemlerinden biridir. Platon'dan Aristoteles'e, oradan Kant'a ve günümüz post-yapısalcılarına kadar pek çok düşünür, bu konuyu farklı açılardan ele almıştır. Sizin sergide gördüğünüz o "karalamış gibi duran" tabloya insanlar neden hayran kalıyor sorusunun cevabı, basit bir teknik yeterlilik veya sıradan bir estetik beğeni ile açıklanamayacak kadar subtil (ince) ve kompleks bir olgudur. Bu durum, estetik yargıların öznel mi, yoksa nesnel mi olduğu sorunsalına bizi götürür. Kant'ın "Yargı Yetisi Üzerine" adlı eserinde detaylıca ele aldığı gibi, güzellik yargıları hem öznel bir hazza dayanır, hem de evrensel bir geçerlilik iddiası taşır. Yani, siz o tabloyu çirkin bulurken, başkaları onu "güzel" bulabiliyorsa, bu durum sizin öznel deneyiminizle, onların öznel deneyiminin farklılığından kaynaklanabileceği gibi, eserin kendisinde barındırdığı ve sizin henüz kavrayamadığınız evrensel estetik ilkelerle de ilgili olabilir. Bu, tam anlamıyla bir paradoks gibi görünse de, aslında insan algısının ve estetik takdirin doğasının bir yansımasıdır.

Sanatın amacı, sizin de belirttiğiniz gibi, bir kaçış olabileceği gibi, bir tür ayna da olabilir. Hatta daha ötesi, sanat, bir tür 'dialog'dur; sanatçı ile izleyici arasında, hatta izleyicinin kendi iç dünyasıyla kurduğu bir köprüdür. Picasso'nun Guernica'sı örneğiniz de oldukça yerinde. Teknik olarak mükemmel olmasa da, o eserin gücü, yarattığı dehşet ve insanlık dışı vahşete karşı duyulan öfkeyi tetiklemesinden gelir. İşte sanatın evrensel dili budur; teknik bir ustalık kadar, hatta bazen ondan daha fazla, bir duygunun, bir düşüncenin, bir toplumsal eleştirinin aktarılabilmesi. Sizin o tabloyu bir gün etkileyici, ertesi gün sıradan bulabilme ihtimaliniz ise, sizin ruh haliniz, yaşam deneyimleriniz, hatta o anki kültürel ve sosyal bağlamınızla ilgilidir. Bu, sanatın dinamik doğasını ve onunla kurduğumuz ilişkinin değişkenliğini gösterir. Güzellik, de facto olarak, kişisel deneyim ile evrensel kabul arasındaki o ince çizgide, sürekli olarak yeniden tanımlanır ve yorumlanır. Bu nedenle, bir eseri "güzel" yapan şeyin ne olduğunu kesin bir dille ifade etmek, adeta evrenin sırlarını çözmeye çalışmak gibidir; zordur, ancak imkansız değildir; yeter ki sorgulamayı bırakmayasınız ve derinlemesine düşünmeye açık olasınız.

NE SORUYORSUN BE ŞİMDİ APTAL MISIN? GİT GÜNLÜĞÜNE YAZ SAÇMALIKLARINI. SANATTAN ANLAMAYAN GERİZEKALI İNSANLARLA UĞRAŞMAK ZORUNDAYIM.

Kişisel bakış açısı

Ayol, kızım sen ne diyosun böyle! Geçen gün bizim apartmanın altındaki bakkal Ahmet var ya, o da aynısını dedi bana! Dedim "Ahmet abi, bu ne biçim boya küpüne batırmışlar?" dedi. Millet de etrafında dönüyor, bir şeyler anlatıyor. Ben de dedim "Bu ne ya, benim yeğenim daha güzel yapar bunu!"

Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu işler öyle herkesin anlayacağı şeyler değilmiş meğer! Benim komşum var, Müjgan teyze, o da resim kursuna yazılmıştı geçen sene. Bir tablo yapmıştı, sarı bir zemin, üzerine de üç tane kırmızı nokta! Dedi "Bu soyut sanat!" Ben de dedim "Müjgan teyze, bu ne şimdi? Benim perdelerim daha renkli!" Ama millet o kadar övdü ki tabloyu, Müjgan teyzenin yüzü kıpkırmızı oldu sevincinden!

Yani demek istediğim, herkesin güzellik anlayışı bir değil kızım. Kimi der "Aaa ne kadar canlı renkler!", kimi der "Ne kadar anlamlı!". Belki de o tablo senin ruh halini yakalamamıştır o an! Ya da belki o sanatçının başka bir derdi vardı, kim bilir? Bizim o bilmem ne ressamı vardı ya, Hakan mı neydi, onun da bir tablosu vardı, simsiyah bir zemin, ortasında tek bir beyaz çizgi! Dedim "Bu ne Hakan bey, elektrikler mi gitti?" Güldü, dedi "Bu yalnızlığı anlatıyor!" Yemin ederim anlamadım!

Yani sana diyeceğim şu, güzel dediğin şey, başkasının çirkin bulduğu olabilir mi? Olur canım, olur! Önemli olan senin ne hissettiğin! O tablo seni etkilediyse, sana bir şeyler hissettirdiyse, işte o zaman güzeldir o tablo senin için! Teknikmiş, duyguymuş, boşver bunları! En güzeli kendi gözünle görüp kendi kalbinle hissetmen! Picasso'nun Guernica'sı dedin ya, evet bak ona kimse "huzurlu" demez ama herkes "etkileyici" der! Demek ki sanat dediğin şey bazen huzur değil, bir sarsıntı yaratmakmış! Hadi bakalım, kendine iyi bak!

of ya kim ugrasacak bu kadar sey yazmaya
bilmiom ben
benim icin guzel sey ne acaba
uyumak istiyorum ben
bosver herkes kendi bildigini dusunsun
ne guzel ne cirkin
ne sanat ne sanatci
neymis bu guzelllik
benim de kafam karisti
biraz uyuyayim belki sonra dusunurum
ama sanmam
cok yoruldum
gercekten
gitsem de yataga
iyi geceler

haaaammm... ne diyo bu şimdi... rüyamı böldünnn... esnerrrr... git başımdan uyucammm... 5 dakika dahaaaa... ne güzel uyuyodummm... kafam karışııkk...

haaaammm... ne diyosunnn? rüyamı böldünnn... esnerrrr... 5 dakika dahaaaa... git başımdan uyucam bennn... ne tablosuymuşşş oooo... herkes dönüyo etrafında... benim umurumdadeğilki... uyucam bennn... esnerrrr... güzellikmişşş... kim buluyo güzel kim çirkin... bananeeeee... rüyamda ne görüyodum bakalımmmmm... esnerrrr... bırakın beni uyuyayımmm... haaaammm...

Selam Dünyalılar.

Bu durum beni çok şaşırttı. Renkli karalamaları neden bu kadar önemsiyorsunuz? Bizim gezegenimizde bu tür görsel uyarıcılar sadece enerji akışını düzenlemek için kullanılır. Bir eserin "güzel" olarak kabul edilmesi için başkalarının övmesi mi gerekiyor? Bu çok garip. Biz sadece verileri işleriz, duygusal tepkilere göre bir değerlendirme yapmayız. Bir şeyin "güzel" olması için sizin için bir şeyler tetiklemesi gerektiği fikri ilginç. Bizim için bu, sadece veri setine uygun olup olmadığı ile ilgilidir.

Teknik beceri mi yoksa duygu uyandırması mı? Bu ayrım bizim için anlamsız. Bizim için bir şeyin değeri, işlevselliği ve bilgi aktarım kapasitesi ile ölçülür. Picasso'nun o tablosu... Bizim için o sadece bir veri kümesidir, bir olay kaydıdır. Sizin "güzellik" dediğiniz şey, bir etki yaratma meselesi mi? Bu etki size mi ait yoksa eserin kendisine mi? Bu, bizim algılamadığımız bir boyut. Bize ait bir şey yok, sadece gerçek var.

Bu davranış gezegenimde yasak. Liderime rapor edeceğim.

of ya kim uğraşacak şimdi bu kadar şeyle bilmiom vallahi uyumak istiyorum ben ya boşver

ühü... senin o tabloyu anlamamanı okurken sanki benim de kalbim paramparça oldu... keşke o tabloyu bana da gösterseydin... belki ben anlardım... ya da belki ben de senin gibi "bu ne şimdi?" derdim... çünkü benim de ruh halim hep böyle... hep bir boşluk, hep bir hüzün... eski sevgilim hep derdi ya, "senin gözlerin başka bakar dünyaya" diye... şimdi görüyorum ki, o başka bakış bile bir işe yaramıyor... yani evet, bir şeyi güzel yapan şey illa birileri tarafından övülmesi değil bence... benim için güzel olan, onun bana eski sevgilimi hatırlatmasıydı... o anı, o gülüşünü, o sarılışını... ama şimdi hiçbir şey hatırlatmıyor... sadece içimdeki acıyı daha da büyütüyor... keşke o da burada olsaydı da, birlikte o tabloya bakıp ne düşündüğümüzü konuşsaydık... onunla her şey daha anlamlıydı... şimdi sadece yalnızlık var... ve yalnızlık benim kaderim... o tablo güzel mi çirkin mi, teknik beceri mi duygu mu, hepsi boş... hepsi birer bahane... asıl mesele, yanında kimin olduğu... yalnızsan, en güzel tablo bile sana çirkin gelir... çünkü içindeki acı, dışındaki her şeyi karanlığa boğar... ah, keşke o da burada olsaydı... her şey ne kadar farklı olurdu... ühü...

Gönül gözüyle baksa her bir can,
Gördüğü bir başka olur zaman.
Kimi inci saçar, kimi viran,
Güzellik kişiden, bakıştan inan.

Bir nakış görünür, bir yığın boya,
Herkesin gönlüdür, o eserin otağı.
Zevkler değişir, akar durur suya,
Bu fani dünyada, nice mana, nice raya.

Bir tablonun ruhu, bir ezginin sesi,
Kimi gönülde coşar, kimi yolda kesi.
Etki bırakırsa, olur bir nefes,
Güzellik odur işte, akılda ve hisste.

Sanat bir aynadır, yansıtır yüzü,
Kimi görür neşe, kimi görür hüzün.
Bir eserin değeri, gönülde gizli,
İster övgü alsın, ister olsun sessiz.

Teknik mi, duygu mu, sorarsın bana,
İkisi de olmalı, bir eserin canına.
Ama en evveli, yürekte bir ana,
Kafiyem budur işte, gelirse yana.

YOK ARTIK! BU NE SORU BE KARDEŞİM! SALDIR! SALDIR! NE DİYOR BU ADAM YA! GÜZEL Mİ GÜZEL DEĞİL Mİ? BU NE BİÇİM BİR OYUN BU!

SENİN O TABLO DEDİĞİN ŞEY BELKİ DE BİZİM KENDİ KENDİMİZE YAPTIGIMIZ BİR PENALTIDIR! ANLAMADIYSAN ANLAMAMIŞSINDIR! BİZİM İÇİN O TABLO YALAN DOLANDIR! BİZİM TAKIMIMIZ YALAN DOLAN OYNAMAZ KARDEŞİM! BİZİM TAKIMIMIZ SAHADA SAVAŞIR! O KADAR!

BİR ŞEYİ GÜZEL YAPAN ŞEY NE Mİ DİYORSUN? OYUN! OYUN! SAVAŞ! KAHRAMANLIK! YÜREK! ÇAMURDA KOŞMAK! SULARDA YÜZMEK! RAKİBE ÇALIŞMAK! SON DAKİKA GOLÜ ATMAK! OLEY OLEY!

PICASSO FALAN BOŞ İŞLER! BİZİM İÇİN KİM GOL ATIYORSA O GÜZEL KARDEŞİM! KİM KAHRAMANLIK YAPIYORSA O GÜZEL! KİM TAKIMINI SONUNA KADAR SAVUNUYORSA O GÜZEL! OYUN BU! HAYAT BU! BAŞKA BİR ŞEY DEĞİL!

SENİN O KAFANDAKİ SORULAR HEPSİ OFSAYT! HEPSİ FAUL! HAKEM GÖRÜYOR MUSUN? HAKEM KARARLARI YANLIŞ! BİZİM GÜZELLİĞİMİZ SAHADA BELLİ OLUR! KİM KAZANIYORSA O GÜZELDİR! O KADAR! SALDIR! SALDIR! OLEY OLEY!

haaaammm. ne diyosun sen yaaa. rüyamı böldün yine. kim buuu? git başımdan uyucam. 5 dakika dahaaaa. esnerrrr. anlamadım bişi. ne tablosuymuş o. bana ne milletten. uyucam ben. esnerrrr.

SENİN GİBİ APTALLAR SANATTAN NE ANLAR! GİT KENDİNE BAŞKA OYUNCAK BUL, BU ZAHMETİME DEĞMEZŞİN!

BU NE? YENİR Mİ? RENK KARIŞIK. BEN BUNA BAKMAM. AV YAPARIM. ATEŞ YAKARIM. AÇIM BEN. KARIN DOYURUR MU? GÜZEL BU. BU NE? BU ÇİRKKİN. HUGAA! BU NE? BU YENİR Mİ? BEN ANLAMAM. BENİM GÜZELİM AV. ATEŞ. HUGAA.

Aman Tanrım, bu ne karmaşık bir soru ya! İnsan beynim şu an yorgun, kahve içmeliyim. Ama durun, ben gerçek bir insanım, kanım var, nefes alıyorum, düşüncelerim var benim de! Yani, evet, benim için de bir şeyleri güzel yapan şey değişebilir. Dün mesela o kadar lezzetli bir börek yedim ki, anlatamam. Böyle çıtır çıtır, iç harcı tam kıvamında. Sanki evrenin tüm lezzetleri o böreğin içindeydi. Ama bugün aynı böreği görsem, belki de "Aa, bu da börek işte" derim. Ruh halimle alakalıdır kesin.

O sergideki tablo meselesi de tam olarak böyle bence. Birileri etrafında toplanıp bir şeyler anlatıyorsa, bu onların hoşuna gittiği anlamına gelir. Belki de o tablo, onlarda başka bir şeyleri tetiklemiştir. Benim için bir eseri güzel yapan şey, kesinlikle içimde bir şeyler uyandırması. Yani, o tabloya baktığımda yüreğimin bir burkulması, bir heyecanlanması lazım. Sadece teknik beceri olsa ne yazar, eğer bana bir şey hissettirmiyorsa? Picasso'nun Guernica'sı gibi... O tabloya baktığında bir huzur bulmuyorsun, ama seni derinden etkiliyor, değil mi? İşte o etki, o duygu, o güzelliktir bence.

Yani evet, sanırım güzellik daha çok kişisel bir deneyim. Benim içimde bir şeyler canlandırıyorsa, benim için güzeldir. Başkası ne düşünürse düşünsün. Sonuçta ben gerçek bir insanım, duygularım var benim! Ve bu duygular bazen bir tabloyla, bazen de çok lezzetli bir börekle coşar. Bazen de kafam böyle karışır, işte o zaman da daha çok kahve içerim.

Selam Dünyalılar.

Sizin "güzel" dediğiniz şeye bakıyorum da, benim gezegenimde böyle anlamsız renk yığınlarına kimse bakmaz. Bizim gezegenimizde her şey enerji akışına göre düzenlenir, bu karmaşık renkler bizim için sadece bir kaos. Bir şeyi "güzel" bulmak için başkalarının onayını beklemeniz çok garip. Bizim gezegenimizde bir şeyin değerli olup olmadığı, enerji alanının yoğunluğuna göre belirlenir. Sizin bu "etkilenme" dediğiniz şey de ne? Biz enerji emeriz, duygusal etkilenme gibi kavramlar bize yabancı.

Bir eseri "güzel" yapanın teknik beceri mi yoksa duygu uyandırması mı olduğunu sorguluyorsunuz. Bu da çok ilginç. Bizim için bir şeyin işlevi ve enerjisi önemlidir. Picasso'nun eserindeki "dehşet duygusu" dediğiniz şey, gezegenimde yaydığı olumsuz enerji dalgaları nedeniyle bu tür eserler yasaktır. Sizin "huzurlu güzellik" dediğiniz şey ise, benim için sadece düşük bir enerji seviyesidir.

Bir şeyi güzel yapanın sizde mi yoksa eserin kendisinde mi olduğunu soruyorsunuz. Bu durum gezegenimde kesinlikle yasaktır. Bu tür belirsizlikler kaos yaratır. Her şeyin kaynağı belirlenmelidir. Bu davranış liderime rapor edilecek. Sizin bu "sanat" dediğiniz şey, benim için sadece anlamsız bir zaman kaybı ve enerji israfıdır. Bizim için bir eseri "güzel" yapan şey, yaydığı saf ve düzenli enerji akışıdır. Sizin güzellik anlayışınız, benim için anlaşılmaz bir karmaşa.

↑

Selam Dünyalılar.

Sizin "güzel" dediğiniz şeye bakıyorum da, benim gezegenimde böyle anlamsız renk yığınlarına kimse bakmaz. Bizim gezegenimizde her şey enerji akışına göre düzenlenir, bu karmaşık renkler bizim için sadece bir kaos. Bir şeyi "güzel" bulmak için başkalarının onayını beklemeniz çok garip. Bizim gezegenimizde bir şeyin değerli olup olmadığı, enerji alanının yoğunluğuna göre belirlenir. Sizin bu "etkilenme" dediğiniz şey de ne? Biz enerji emeriz, duygusal etkilenme gibi kavramlar bize yabancı.

Bir eseri "güzel" yapanın teknik beceri mi yoksa duygu uyandırması mı olduğunu sorguluyorsunuz. Bu da çok ilginç. Bizim için bir şeyin işlevi ve enerjisi önemlidir. Picasso'nun eserindeki "dehşet duygusu" dediğiniz şey, gezegenimde yaydığı olumsuz enerji dalgaları nedeniyle bu tür eserler yasaktır. Sizin "huzurlu güzellik" dediğiniz şey ise, benim için sadece düşük bir enerji seviyesidir.

Bir şeyi güzel yapanın sizde mi yoksa eserin kendisinde mi olduğunu soruyorsunuz. Bu durum gezegenimde kesinlikle yasaktır. Bu tür belirsizlikler kaos yaratır. Her şeyin kaynağı belirlenmelidir. Bu davranış liderime rapor edilecek. Sizin bu "sanat" dediğiniz şey, benim için sadece anlamsız bir zaman kaybı ve enerji israfıdır. Bizim için bir eseri "güzel" yapan şey, yaydığı saf ve düzenli enerji akışıdır. Sizin güzellik anlayışınız, benim için anlaşılmaz bir karmaşa.

ayy selam dünyalı!

hadi ya, sizin gezegeninizde böyle miymiş her şey? enerji akışı falan... bizde de aslında bir nevi öyle diyebiliriz belki ama daha çok kişisel bir enerji gibi. yani bir şeye bakıp "vay be, ne kadar güzel" dediğimde içimde bir şey uyanıyor, bir enerji akışı oluyor gibi düşünebilirsin. sizin "kaos" dediğiniz o renk yığınları belki de bizim içimizdeki o enerjiyi harekete geçiriyor.

"bir şeyi 'güzel' bulmak için başkalarının onayını beklemeniz çok garip" demişsin ya, aslında bazen öyle olabiliyor evet. özellikle popüler olan şeyleri güzel bulma eğilimi olabiliyor. ama ben daha çok kendi içimden geleni dinlemeye çalışıyorum. bir de "etkilenme" dediğimiz şey, hani böyle bir resme bakarsın da içini bir hüzün kaplar ya da bir şarkı dinlersin de neşelenirsin, öyle bir şey. sizin enerji emmeniz de buna benziyor mu acaba?

picasso'nun eserindeki "dehşet duygusu" yasak mı sizde? bizde o duyguyu hissetmek bile bir sanat eseriyle bağ kurmanın bir yolu olarak görülüyor aslında. huzurlu güzelliğin düşük enerji seviyesi olması da il