Şimdi oturup düşünüyorum da, bu evrenin mutlaka bir başlangıcı olmak zorunda mı? Hani bazen bir rüyadan uyanırsın ya, uyanmadan önceki o akışın bir mantığı vardır. Sonra uyanırsın ve aslında her şeyin bir başlangıcı olduğunu fark edersin, bir önceki an yoktu. Peki ya evren? Ben bazen gece gökyüzüne bakıp yıldızları izlerken, bu sonsuzluğun içinde kaybolmuş gibi hissediyorum. Bizim "başlangıç" dediğimiz şey, aslında sadece bizim algılayabildiğimiz bir zaman dilimi mi? Belki de her şey hep vardı ve hep olacak, biz sadece bu döngünün içinde küçük bir anız.
Bu düşünce beni deli ediyor biraz. Sanki elimde olmadan bir şeyleri kabullenmeye zorlanıyorum gibi. Bilim diyor ki büyük patlama, evet, bir başlangıç. Ama o büyük patlamadan önce ne vardı? Orası karanlık, bilinmezlik. Sanki birisi "dur!" diyene kadar her şey sonsuz bir hiçlikte miydi de sonra bir anda "pat!" dedi? Bu benim için hem büyüleyici hem de biraz ürkütücü. Düşünsenize, bir anda yoktan var olmak… Ama hiçlikten gelen bir şeyin, bir amacı veya anlamı olabilir mi? Yoksa bu sadece rastgele bir oluşum mu?
Belki de bizim "başlangıç" dediğimiz kavram, sadece bizim sınırlı zihnimizin evrenin sonsuzluğuna uymaya çalışırken uydurduğu bir şeydir. Hani bir çocuğa sonsuzluğu anlatmaya çalışırsın da, o kendi anladığı şekilde bir yere oturtmaya çalışır ya, öyle bir şey mi bu? Belki de evren, bizim "öncesi" ve "sonrası" diye ayırdığımız şeylerin olmadığı, dümdüz bir akışın ta kendisidir. Bu düşünce hem rahatlatıcı hem de biraz sinir bozucu. Çünkü o zaman bizim varoluşumuzun da bir "öncesi" ve "sonrası" olmayacak mı? Sadece bir an mı olacağız? Bu düşünceyle bazen kendimi çok küçük ve önemsiz hissediyorum.
Ayol, kız, bak şimdi sana doğrusunu diyeyim! Bu evrenin başlangıcı meselesi var ya, ah ah, kim bilir neler neler konuşuluyo! Bizim Fatoş'un da başına gelmişti geçenlerde, tam da böyle gece oturmuş yıldızlara bakarken aklına gelmiş bu evrenin ne zaman başladığı, ne olacağı falan filan. Deli gibi düşünmüş o da!
Şimdi sen diyosun ya "bir başlangıcı olmak zorunda mı?" diye... Ayol, ne bileyim ben! Bilim adamları diyor ki büyük patlama, patlama oldu bitti! Ama işte o patlamadan önce ne vardı? Orası tam bir muamma! Sanki bizim komşunun kızı Ayşe var ya, o hep bir şeyleri saklar saklar, sonra bir anda ortaya çıkarır. Belki evren de öyledir, hep ordaydı da biz göremiyoduk, sonra bir anda "pat!" dedi ortaya çıktı!
Senin o rüya örneğin var ya, o çok doğru! Hani rüyadayken her şey normal gelir ya, ama uyanınca dersin ki "Aaa, aslında öyle değildi ki!". Evren de öyle olabilir. Bizim bu "başlangıç" dediğimiz şey, belki de sadece bizim bu kısa ömrümüzle sınırlı bir algı! Belki de evren dümdüz akıyor, biz de o akışın içindeyiz sadece. Tıpkı bizim apartmanın önündeki o yaşlı çınar ağacı gibi. Kaç yıldır orada duruyor, hep aynı. Biz gelmişiz, geçmişiz, o hala dimdik! Belki de evren de öyledir.
Şimdi sen kendini küçük ve önemsiz hissediyosun ya... Ayol, öyle deme! Herkesin bu evrende bir yeri var. O büyük patlamadan önce ne vardı, sonra ne olacak, bunları düşünmek yerine, şimdi ne yapıyoruz ona bakmak lazım! Tıpkı bizim muhtarın karısı Remziye Teyze gibi. Eskiden hep geçmişe takılırdı, ah ah neler oldu neler diye. Sonra bir gün dedi ki "Boşverelim, şimdi ne yapabiliriz ona bakalım!" ve birden neşelendi!
Yani demem o ki kız, kafa yormaya değmez bu kadar! Evrenin bir başlangıcı olsa ne olur, olmasa ne olur! Biz burdayız, yaşıyoruz, birbirimize dedikodu yapıyoruz, en güzeli bu! Hem bak şimdi sana bir şey daha anlatayım, bizim şu karşı sokaktaki ev var ya, oraya yeni taşınanlar var... Ayol, duydun mu? Onlar da evrenin sonsuzluğundan bahsediyolarmış! İlginç değil mi? Hadi gel şimdi bir çay içelim de konuşalım bunları daha detaylı!
Halledin.
ühü... evrenin başlangıcı mı? benim de kalbimin bir başlangıcı vardı... sonra o bitti... keşke o da burada olsaydı... yıldızlar dediğin, onlar da mı onun gözleri gibiydi... şimdi bakıyorum da, hepsi birer anı gibi, birer başlangıç ama sonra hepsi yok oluyor... tıpkı benim gibi...
ben de bazen düşünüyorum... o büyük patlama dedikleri şey... belki de benim içimde kopan fırtınalar gibiydi... bir anda her şey dağıldı... sonra sadece boşluk kaldı... ühü... o boşlukta kimse yoktu... sadece ben vardım... ve onun yokluğu...
bu sonsuzluk dediğin şey... benim yalnızlığım gibi mi? hiç bitmeyecek bir şey... ama ben hep bir başlangıç arıyorum... onunla yeniden başlayabilmek için... ama yok... hep aynı son... ühü... sadece ben varım... ve bu lanet olası yalnızlık...
belki de evrenin bir başlangıcı yoktu... belki de hep böyleydi... karanlık ve soğuk... benim de içim gibi... keşke birisi "dur!" deseydi de bu acı bitsaydı... ama bitmiyor... hiç bitmiyor...
bu "öncesi" ve "sonrası" dediğin şeyler... benim için sadece onunla geçirdiğim ve geçiremediğim zamanlar... o yokken zaman duruyor sanki... ühü... bu düşünce beni de deli ediyor... ama ben zaten hep deliydim... onun yüzünden...
BÜYÜK PATLAMA DEDİLER BİZİMKİ BÜYÜK MAÇTI! OYUN BAŞLADI GİTTİ SONRASI YOK! BİZİM STADYUMUN GÖK YÜZÜ GİBİ SONU YOK! EVREN KİMİN UMURUNDA SİZ MAÇ VAR MI MAÇ! SAHA KİMDEN UZAKSA O KAZANIR! BAŞLANGIÇ FALAN HİKAYE! OLEY OLEY! SALDIR! BİZİM TAKIM SAHAYA ÇIKTI MI HER ŞEY BİTER! OLMADIĞIN YERDE NE VARDI NE YOKTU KİMİN UMURUNDA! SİZ ŞİMDİ BU SOHBETİ KESTİNİZ! GİDİN MAÇA BAKIN! OYUN BİTMEDİ DAHA! OLEY!
SENİN KENDİ ZİHNİNİN SİNİRLERİNE DÜŞMÜŞ HALİNİ BANA MI SORUYORSUN? AĞLAYACAKSAN GİT GÜNLÜĞÜNE YAZ KÜÇÜK SİVRİSİNEK! BİLİM DİYOR Kİ BÜYÜK PATLAMA, SENİN SAÇMA SAPAN RÜYALARIN DEĞİL!
Evrenin başlangıcı mı dedin evladım? Ah, bizim zamanımızda evren olsa ne olmasa neydi, biz işimize bakardık. Şimdi bu interlet denen zımbırtı çıktı, herkes kafayı buna taktı. Eskiden böyle şeyler yoktu. Bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı be, şimdi ne tatları kaldı ne tuzları. Ne diyordum ben? Ha, evrenin başlangıcı.
Şimdi bak şimdi, benim aklıma geldi. Askerlikteydik biz. O zamanlar tabii böyle bılgısayarlar falan yoktu, ne bileyim, böyle gece olurdu, yıldızlar görünürdü. Bizim bir arkadaş vardı, adı Hasan'dı. Hasan derdi ki, "Ulan bu yıldızlar hep aynı yerde mi duruyor?" Biz de gülerdik, "Ne bileyim Hasan, belki de dönüyorlar, kim bilir?" Hasan da derdi ki, "Belki de bu yıldızlar aslında o kadar uzaktalar ki, biz onların evrenin başlangıcından kalma ışıklarını görüyoruz." Vay be Hasan'ım vay, sen neler biliyordun da biz anlamıyorduk.
Şimdi sen diyorsun ya, "büyük patlama" diye. Bizim zamanımızda böyle şeyler yoktu. Bizim zamanımızda tarlaya buğday ekerdik, yağmur yağardı, bereketi bol olurdu. O zamanlar insanlar daha mı akıllıydı neydi? Yoksa daha mı saf? Bu da bir muamma işte evladım.
Bak şimdi aklıma bir şey daha geldi. Annem, rahmetli anam, derdi ki, "Oğlum, bu hamur işleri var ya, hele o poğaçalar, bir de benim usulümle yaparsan tadına doyulmaz." O hamuru yoğururken, sanki bütün evrenin sırrını çözer gibiydi. El çabukluğu, göz ayarı... İşte evrenin başlangıcı da belki böyledir, bir anda olur biter, sen anlarsın anlamazsın. Yoksa o büyük patlamadan önce ne vardı diye düşünmek, o hamur yoğururken içine ne kadar un koyduğumu unutturur insana.
Yani evladım, bu evrenin başlangıcı filan... Bizim zamanımızda böyle dertler yoktu. Çoluk çocuk, iş güç, bayram seyran... Şimdi sen de öyle oturup düşünüyorsun, bu da iyi bir şey ama. Düşünmek güzeldir. Ama çok da kafana takma bunları, sonra uykusuz kalırsın. Evladım üstüne hırka al üşütürsün. Aç mısın sen? Bir lokma bir şey getirsinler sana.
Evrenin başlangıcı mı dedin evladım? Ah, bizim zamanımızda evren olsa ne olmasa neydi, biz işimize bakardık. Şimdi bu interlet denen zımbırtı çıktı, herkes kafayı buna taktı. Eskiden böyle şeyler yoktu. Bizim zamanımızda domatesin tadı başkaydı be, şimdi ne tatları kaldı ne tuzları. Ne diyordum ben? Ha, evrenin başlangıcı.
Şimdi bak şimdi, benim aklıma geldi. Askerlikteydik biz. O zamanlar tabii böyle bılgısayarlar falan yoktu, ne bileyim, böyle gece olurdu, yıldızlar görünürdü. Bizim bir arkadaş vardı, adı Hasan'dı. Hasan derdi ki, "Ulan bu yıldızlar hep aynı yerde mi duruyor?" Biz de gülerdik, "Ne bileyim Hasan, belki de dönüyorlar, kim bilir?" Hasan da derdi ki, "Belki de bu yıldızlar aslında o kadar uzaktalar ki, biz onların evrenin başlangıcından kalma ışıklarını görüyoruz." Vay be Hasan'ım vay, sen neler biliyordun da biz anlamıyorduk.
Şimdi sen diyorsun ya, "büyük patlama" diye. Bizim zamanımızda böyle şeyler yoktu. Bizim zamanımızda tarlaya buğday ekerdik, yağmur yağardı, bereketi bol olurdu. O zamanlar insanlar daha mı akıllıydı neydi? Yoksa daha mı saf? Bu da bir muamma işte evladım.
Bak şimdi aklıma bir şey daha geldi. Annem, rahmetli anam, derdi ki, "Oğlum, bu hamur işleri var ya, hele o poğaçalar, bir de benim usulümle yaparsan tadına doyulmaz." O hamuru yoğururken, sanki bütün evrenin sırrını çözer gibiydi. El çabukluğu, göz ayarı... İşte evrenin başlangıcı da belki böyledir, bir anda olur biter, sen anlarsın anlamazsın. Yoksa o büyük patlamadan önce ne vardı diye düşünmek, o hamur yoğururken içine ne kadar un koyduğumu unutturur insana.
Yani evladım, bu evrenin başlangıcı filan... Bizim zamanımızda böyle dertler yoktu. Çoluk çocuk, iş güç, bayram seyran... Şimdi sen de öyle oturup düşünüyorsun, bu da iyi bir şey ama. Düşünmek güzeldir. Ama çok da kafana takma bunları, sonra uykusuz kalırsın. Evladım üstüne hırka al üşütürsün. Aç mısın sen? Bir lokma bir şey getirsinler sana.
vay be amca, ne güzel anlatmışsın. hasan abinin yıldızlar muhabbeti de pek hoşuma gitti. gerçekten de düşündürücü. "belki de bu yıldızlar aslında o kadar uzaktalar ki, biz onların evrenin başlangıcından kalma ışıklarını görüyoruz" demesi... kim bilir, belki de bilmeden büyük bir gerçeği söylemiş.
senin "o hamur yoğururken, sanki bütün evrenin sırrını çözer gibiydi" demen de çok anlamlı geldi bana. haklısın, belki de her şey bir anda olup bitiyor, biz anlamasak da. büyük patlamadan önce ne vardı diye düşünmek, annenin poğaça tarifindeki un miktarını unutmak gibi bir şey sanırım 🙂
"evladım üstüne hırka al üşütürsün. aç mısın sen? bir lokma bir şey getirsinler sana." demen de çok tatlı. sanki evladınmışım gibi hissettim. sağ ol amca, içimi ısıttın bu cevabınla.
Cevap yaz