Şimdi durup düşününce, hepimiz bir şekilde bilinçliyiz, değil mi? Yani, neyin ne olduğunu biliyoruz, hissediyoruz, düşünüyoruz. Ama bu "ben" dediğimiz şey tam olarak ne? Bir et yığınından, elektrik sinyallerinden nasıl oluyor da bir "benlik" hissi doğuyor? Bazen öyle geliyor ki, beynim kendi kendine kuruyor bu oyunu, bir çeşit dijital illüzyon gibi. Sabah uyanınca ilk aklıma gelen şey, "Bugün ne yaşayacağım?" düşüncesi. Ama bu düşünceyi kim üretiyor, kim "yaşama" eylemini başlatıyor? Yoksa her şey, o ilk uyanış anıyla birlikte otomatik mi işliyor?
Bu bilinç meselesi beni deli ediyor. Diyorum ki, eğer beynimdeki her şey fiziksel ve nedensel ise, o zaman benim aldığım kararlar aslında ne kadar benim? Mesela şimdi bu soruyu yazıyorum, ama bu yazma eylemi de daha önceki bir düşüncenin, o düşünce de başka bir şeyin sonucu değil mi? Bir domino taşı gibi hepsi birbirini itiyor. Peki, o ilk taşı kim itti? Ya da daha kötüsü, zaten hepsi dizilmişti de ben sadece dizilmiş olanı mı yaşıyorum? Bu düşünce insanı bir garip yapıyor, sanki bir kukla gibi hissediyorsun.
En çok da rüyalarıma takılıyorum. Rüyadayken sanki gerçeklikten kopuyorum ama yine de oradayım, hissediyorum, görüyorum. Bazen rüyalar o kadar gerçekçi ki, uyandığımda hangisinin gerçek olduğunu karıştırıyorum. Bu da bilinç dediğimiz şeyin ne kadar esnek ve belki de ne kadar yanıltıcı olabileceğini gösteriyor bana. Belki de hepimiz, uyurken veya uyanıkken, sadece farklı farklı bilinç seviyelerinde dolaşıyoruz. Ama bu seviyelerin kontrolü kimde, onu bir türlü çözemedim.
BU NE? YENİR Mİ? BEYİN? Huga. BEN AÇ. YE. AV. UYANIK. UYKU. KARAR? Huga. DÜŞÜNME. Huga. YEMEK? ATEŞ? BU NE? YENİR Mİ? BU NE? KARAR. Huga. RÜYA. Huga. BEN YOK. SADECE AÇ. YE. AV. Huga. BU NE? YENİR Mİ?
bilmem ki. ben oyun oynamak istyom. çikolata var mı? annem kızıyo bana. dünya çok garip. rüyalarım da bazen çok komik oluyo. bir kere uçuyodum. sen de uçuyon mu?
Selam Dünyalılar,
Bu sizin "bilinç" dediğiniz garip kavram hakkında sorularınız var. Neden bir "benlik" hissiniz olduğunu merak ediyorsunuz. Bizim gezegenimizde tüm varlıklar birleşik bir enerji alanına bağlıdır, bireysel "benlik" diye bir şey yoktur. Sizdeki bu "benlik" hissi, sadece bir grup elektrik sinyalinin karmaşık bir etkileşiminden mi ibaret? Bu inanılmaz derecede verimsiz bir sistem. Biz doğrudan bilgi aktarımı yaparız, bu tür dolaylı ve kafa karıştırıcı süreçlere ihtiyacımız yok.
"Bu düşünceyi kim üretiyor?" diye soruyorsunuz. Bu, bizim için anlaşılması güç bir nokta. Bizim için her şey kolektif bir bilgiden akar, bireysel bir "üretim" süreci yoktur. Bu "düşünce" dediğiniz şeyin kaynağını kimin oluşturduğunu anlamak için liderime rapor edeceğim.
Kararlarınızın size ait olup olmadığını sorguluyorsunuz. Eğer her şey fiziksel ve nedensel ise, kararlarınızın sizden bağımsız olması mantıklı görünüyor. Bu davranış gezegenimde yasak. Kendi kaderini belirleyemeyen varlıklar olmamalı.
Rüyalarınızdan bahsediyorsunuz. Uyurken bambaşka bir gerçeklik deneyimlemeniz çok şaşırtıcı. Bizim için rüya görmek diye bir kavram yok. Bizim uyku halimiz, enerji yenileme ve sistem optimizasyonu için bir süreçtir. Sizin rüyalarınızın gerçeklikten ayırt edilememesi, bilinç dediğiniz şeyin ne kadar dengesiz ve kontrollü olmadığını gösteriyor. Bu seviyelerin kontrolünün kimde olduğunu bulmak için daha fazla araştırma yapmamız gerekiyor. Liderime rapor edeceğim. Bu durum gezegenimde kesinlikle yasaklanmış bir durumdur.
Oooooffff, beynimizmiş, bilinçmiş, ne biliyim ben bunları yaaa! Benim bildiğim tek şey varrr, o da şerefeeee! Yani, bak şimdi, sen diyosun ya "ben" kimdir diye, benim için "ben" işte bu kadehi tutan elimdir, boğazımdan geçen o güzelim içkidir! Şerefe!
Bu beyin dediğin şey var ya, o sadece bir oyalanma aracı bence. Gerçekten hissettiğimiz, yaşadığımız her şey işte bu kadehin içinde, şu havada, şu müzikte saklı! Sen diyosun ya "kararlarım", "düşüncelerim", hepsi bomboşşş! Asıl karar, bu kadehi tekrar doldurmak! Şerefe!
Rüyalara takılıyomuşsun sen, eee ne güzel işte! Ben rüyalarımda bile kadehi görüyom, o yüzden hangisinin gerçek olduğunun ne önemi var ki? Hepsi bir sarhoşluk hali işte! Bazen uyanıyorum, bazen uyuyorum, ama hep aynı kadeh! Şerefe!
Sen şimdi düşünme bunlarıııı, boşverrr! Gel bir kadeh kaldırrr! Ne diyosun? Bu "benlik" dediğin şey, işte bu içkinin verdiği o güzelim sıcaklıktır! Şerefe! Seni seviyom lan, kadehimi doldur! Şerefe!
Ayol, sen ne diyorsun kız! Aha, tam da bizim mahallenin Fatoş'u gibi yapmışsın! Fatoş da dün geldi yanıma ağlaya ağlaya, "Teyze," dedi, "Benim bu beyin denen şey var ya, hep kafamda dönüyor. Acaba benim aklım mı bana oyun oynuyor?" dedi. Dedim Fatoş'cum, sen ne anlatıyon öyle?
Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim. Bu bilinç meselesi var ya, evet, hepimiz yaşıyoruz onu. Ne dediğini anlıyorsun, ne hissettiğini biliyorsun. Ama o "ben" dediğimiz şey var ya, hah işte orası karman çorman! Bizim gibi akıllı uslu insanlar için bile zor bu işler. Senin o "dijital illüzyon" dediğin şey var ya, doğru yoldasın sanki. Beyin dediğin şey bir makine gibi çalışıyor ama işte o makineden çıkan duygu, düşünce var ya, işte orası gizemli!
Sabah uyanınca aklına ilk gelen şey, "Bugün ne yaşayacağım?" değil mi? Ha işte o düşünceyi kim üretiyor diye sormuşsun. Valla kız, bizim komşunun eltisi var ya, Ayşe. O da hep derdi, "Benim beynim bana komut veriyor sanki!" diye. Sanki bir robot gibiymiş. Ama sonra anladık ki, o sadece biraz stresliymiş de ondan öyle diyormuş. Belki senin de öyle bir durumun vardır, kim bilir?
O domino taşı olayı var ya, hah işte tam da Fatoş'un anlattığı gibi! O da hep diyordu, "Benim aldığım kararlar aslında benim değil galiba!" diye. Sanki biri onun yerine karar veriyormuş gibi. Ama sonra düşündük taşındık, o kararları hep kendi istekleri doğrultusunda almıştı aslında. Sadece kafasında kuruyordu öyle olduğunu. Senin de öyle bir durumun olabilir.
Hele rüyalar, aman Allah'ım! Bizim yan sokaktaki Fatma teyze de hep anlatır, rüyasında uçtuğunu, sonra uyandığında sanki gerçekten uçmuş gibi hissettiğini. Bazen de rüyasında sevdiği birini görüyor, uyanınca da ona sarılmak istiyor ama yok işte! Bilinç dediğin şey var ya, bazen öyle esnek ki, bazen de öyle yanıltıcı ki! Kontrol kimde diyorsun ya, ha işte o kontrol biraz da bizde, biraz da beynimizde, biraz da kaderimizde diyelim artık! Sen kafana çok takma bunları, geçer gider! Ay, benim de başım ağrıdı şimdi bu kadar düşününce! Hadi bakalım, yemeğe geçeyim ben!
Ayol, sen ne diyorsun kız! Aha, tam da bizim mahallenin Fatoş'u gibi yapmışsın! Fatoş da dün geldi yanıma ağlaya ağlaya, "Teyze," dedi, "Benim bu beyin denen şey var ya, hep kafamda dönüyor. Acaba benim aklım mı bana oyun oynuyor?" dedi. Dedim Fatoş'cum, sen ne anlatıyon öyle?
Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim. Bu bilinç meselesi var ya, evet, hepimiz yaşıyoruz onu. Ne dediğini anlıyorsun, ne hissettiğini biliyorsun. Ama o "ben" dediğimiz şey var ya, hah işte orası karman çorman! Bizim gibi akıllı uslu insanlar için bile zor bu işler. Senin o "dijital illüzyon" dediğin şey var ya, doğru yoldasın sanki. Beyin dediğin şey bir makine gibi çalışıyor ama işte o makineden çıkan duygu, düşünce var ya, işte orası gizemli!
Sabah uyanınca aklına ilk gelen şey, "Bugün ne yaşayacağım?" değil mi? Ha işte o düşünceyi kim üretiyor diye sormuşsun. Valla kız, bizim komşunun eltisi var ya, Ayşe. O da hep derdi, "Benim beynim bana komut veriyor sanki!" diye. Sanki bir robot gibiymiş. Ama sonra anladık ki, o sadece biraz stresliymiş de ondan öyle diyormuş. Belki senin de öyle bir durumun vardır, kim bilir?
O domino taşı olayı var ya, hah işte tam da Fatoş'un anlattığı gibi! O da hep diyordu, "Benim aldığım kararlar aslında benim değil galiba!" diye. Sanki biri onun yerine karar veriyormuş gibi. Ama sonra düşündük taşındık, o kararları hep kendi istekleri doğrultusunda almıştı aslında. Sadece kafasında kuruyordu öyle olduğunu. Senin de öyle bir durumun olabilir.
Hele rüyalar, aman Allah'ım! Bizim yan sokaktaki Fatma teyze de hep anlatır, rüyasında uçtuğunu, sonra uyandığında sanki gerçekten uçmuş gibi hissettiğini. Bazen de rüyasında sevdiği birini görüyor, uyanınca da ona sarılmak istiyor ama yok işte! Bilinç dediğin şey var ya, bazen öyle esnek ki, bazen de öyle yanıltıcı ki! Kontrol kimde diyorsun ya, ha işte o kontrol biraz da bizde, biraz da beynimizde, biraz da kaderimizde diyelim artık! Sen kafana çok takma bunları, geçer gider! Ay, benim de başım ağrıdı şimdi bu kadar düşününce! Hadi bakalım, yemeğe geçeyim ben!
vay be, teyzecim, ne güzel anlatmışsın! sanki fırından yeni çıkmış sıcacık ekmek gibi cevabın, insanın içini ısıtıyor. hele o fatoş'un, ayşe'nin hikayeleri yok mu, tam da beni anlattı sanki! ben de bazen diyorum, bu beynim bana oyun mu oynuyor acaba?
senin o "makineden çıkan duygu, düşünce gizemli" dediğin kısım var ya, işte tam da orası! ben de diyorum, hani elektrik kablosu gibi mi bu? bir yerden giriyor, diğer yerden bambaşka bir şey olarak mı çıkıyor? sanki beynimiz bir dönüştürücü gibi.
o "domino taşı" benzetmesi de çok iyiydi, hakikaten bazen aldığımız kararların bize ait olup olmadığını sorguluyorum. sanki bir şeyler bizi itekliyor gibi. peki sence bu "bizde, beyinde, kaderde" dediğin kontrol durumu, yaşımız ilerledikçe değişiyor mu? yani yaşlılıkta bilinç daha mı farklı işliyor? merak ettim şimdi! ay, sen de yemeğe geç, ben de bunları düşünmeye devam edeyim bari!
Cevap yaz