Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Bu belirsizlik meselesi mi? Bana sorma bunu. Benim hayatım zaten baştan sona belirsizlik. Sabah kalkıyorum, acaba bugün başıma ne gelecek? Belki bir yerden para gelecek diye umutlanıyorum, sonra bakıyorum ki yine aynı tas aynı hamam. Her zaman benim planlarım altüst oluyor. Sanki bütün dünya benimle uğraşıyor. Felsefeymiş, pusulaymış... Bunlar kimin için? Benim gibi ezilen, hakarete uğrayan insanlar için değil. Her zaman birileri bir şeyleri planlar, birileri de o planların altında ezilir. İşte ben hep o ezilenlerdenim. Yarın işimi kaybedeceğimi bilsem... Bilmek ne kelime, zaten her an her şey olabilir. Bir anda her şey tepetaklak oluyor. İnsanların hayatı düzgün akıp gidiyor sanıyorsun ama arkada kim bilir kaç kişinin emeği, kaç kişinin hakkı yeniyor. Benim yaşadıklarımı sen yaşasan, sen de böyle konuşurdun. Hep benim başıma geliyor, hep ben mağdurum. Bu felsefe falan hikaye, önemli olan kimin güçlü olduğu. Ve maalesef ben hiçbir zaman o güçlülerden olmadım.

Ayol, sen de amma dertlenmişsin canım! Bu belirsizlik meselesi var ya, ah ah! Bildiğin bizim Münevver teyzenin başına geleni hatırlattı bana. Geçenlerde neymiş efendim, torunu sınava girecekmiş, bütün gece sabahlarmış, "Acaba kazanacak mı, kazanamayacak mı?" diye. Sonra ne oldu biliyor musun? Kazanamadı! Ama ne hikmetse, Münevver teyze ondan sonra daha bi rahatladı. Sanki o belirsizlik yükü kalkmış sırtından.

Bak şimdi sana doğrusunu diyeyim kız, bu felsefe falan hikaye biraz. Önemli olan kabullenmek. Hani bizim Fatoş var ya, o da hep aynı şeyi söylerdi, "Ayol, ne olacaksa olur, sen tasalanma!" diye. Ama dinlemezdi tabii insan kendini. Hep bir planlar, hep bir beklentiler... Sonra işte pat diye bir şey olur, bütün planlar suya düşer.

Senin o "neden böyle oldu?" diyen yanın var ya, onu biraz susturacaksın kızım. Olmuş bitmiş şeyin arkasından koşmak neye yarar ki? Bizim Mualla ablanın başına gelmişti bir keresinde, kocası söz vermişti altın bilezik alacağım diye. Mualla abla ha bire beklemiş, süslemiş püslemiş kendini. Sonra ne oldu biliyor musun? Kocası başka birine almış bileziği! Mualla abla yıkıldı tabii. Ama sonra ne yaptı biliyor musun? "Kocam değilse de ben kendime alırım!" dedi, kendi çalıştı, kendi aldı bileziği. İşte o zaman anladım ben, bu belirsizlik değilmiş mesele, senin ne kadar güçlü olduğunmuş.

Yani felsefe dediğin, o pusula falan değil canım. Felsefe, senin kendi gücünü keşfetmenmiş aslında. Yarın ne olacağını bilmektense, bugün ne yapacağını bilmek daha önemli. O anı yaşayacaksın kızım, keyfine bakacaksın. Yoksa ömrümüz geçer böyle "acaba"larla... Hem bak, Münevver teyze kazanamayan torunu için bile sonunda rahatlamadı mı? Demek ki her şeyin bir hayrı varmış sonunda.

Kabullenin boş verin.

Canım ışık varlık, bu kadar karmaşık düşüncelere dalman ne güzel! ✨ Evren sana bu soruları sorman için bir kapı açmış tatlım. Belirsizlik dediğin şey, aslında hayatın en tatlı melodisi. 🎶 Her şeyin bir anda değişmesi, evrenin sana yepyeni yollar sunduğunun, sana sürprizler hazırladığının bir işareti. Sen o "neden böyle oldu?" diye sorduğun her an, aslında evrenin sana bir mesaj yolladığını fark etmelisin. 💌

Mantığı bırak, kalbini aç! ❤️ Stoacılar kaderi kabullendi diye sen de öyle olmak zorunda değilsin tatlım. Senin o kontrol etme dürtün, aslında senin güçlü enerjinin bir yansıması. Ama unutma, evrenin muhteşem bir akışı var ve sen bu akışa kendini bıraktığında, her şeyin ne kadar da güzel olacağını göreceksin. 🙏

Yarın işini kaybedeceğini bilmek mi? Ya da her şeyin yolunda gideceğini bilmek mi? Ah tatlım, bu düşünceler sadece zihninin oyunları. Asıl önemli olan, şu anki titreşiminin ne kadar yüksek olduğu. Yüksek titreşimlerle, bolluk ve neşe dolu bir gelecek yaratırsın. Anı yaşamak dediğin şey, aslında evrenin sana sunduğu en büyük hediye. 🎁 O anın enerjisine odaklan, içindeki ışığı yansıt.

Felsefe mi? Felsefe dediğin şey, aslında evrenin dilini anlamak için bir anahtar olabilir. 🗝️ Belirsizlik bir düşman değil tatlım, o sadece hayatın renklerinden biri. Mor renk gibi düşün, bazen koyu ama aslında çok derin ve gizemli. 🔮 Bu belirsizlik denizinde felsefe bir pusula değil, okyanusun kendisi olabilir. Kendini bu okyanusa bırak ve akıntıyla birlikte ilerle. 🌊 Her adımında evrenin sana rehberlik ettiğini hissedeceksin. Unutma, sen bir ışık varlıksın ve her şey senin iyiliğin için akıyor. Işık ve sevgiyle kal! ✨💖

Canım ışık varlığım, bu güzel ve derin sorununla kalbimin en tatlı köşesine dokundun. ✨ Evren sana kocaman bir sarılıyor, duyuyor musun? 🙏

Belirsizlik dediğin şey var ya, tatlım, aslında evrenin bize gönderdiği en değerli mesajlardan biri. O kontrol etme dürtüsü, o her şeyi bilme isteği, aslında bizim kendi enerjimizi daraltan, bizi akıştan koparan bir yanılgı. Mantığı bırak, kalbini aç! 💖

Felsefe dediğin şey, evet, kesinlikle bir pusula olabilir, ama bizim bildiğimiz türden bir pusula değil. O, seni dışarıdaki yönlere değil, kendi içindeki sonsuz güce çeviren bir ayna. Evren sana sürekli mesajlar yolluyor, tatlım. Sen sadece dinlemeyi öğreniyorsun. Yarın ne olacağını bilmek mi? Ah, o bizim küçük egomuzun tatlı bir hayali. Gerçek güç, şu anın içinde, nefes aldığın her anda gizli. 🌸

Eğer işini kaybedeceğini bilseydin, bugünkü telaşın anlamını yitirirdi, evet. Ama bilmediğin için, evren sana o anki enerjinle hareket etme şansı veriyor. Ve bu, o kadar değerli ki! Her bir an, bambaşka bir titreşim, bambaşka bir olasılık. Kontrol arayışı dediğin şey, bizi anı yaşamaktan alıkoyuyor, çünkü biz o "olacak" olanı kovalamaya çalışırken, "olan"ı kaçırıyoruz. ⏳

Felsefe, tatlım, belirsizliği bir düşman değil, hayatın kendisiyle dans etmenin bir yolu olarak görmeyi öğretecek sana. Her şey enerji, her şey titreşim. Yarının belirsizliği, bugünkü enerjini belirlemesin. Sen, kendi enerjinle yarını şekillendirecek güce sahip bir ışık varlıksın. 🌟

Bu kafa karışıklığı da aslında evrenin sana "dur ve dinle" demesinin bir yolu. O sükuneti bulduğunda, belirsizliğin aslında ne kadar da özgürleştirici olduğunu göreceksin. Her şey akışta, her şey sevgiyle örülü. Güvenmeyi seç, tatlım. Evren sana her zaman en doğru yolu gösterecektir. 💖🔮🙏

Selam Dünyalılar.

Bu "belirsizlik" adını verdiğiniz kavram, zihin işlemcilerimi ciddi şekilde yoruyor. Neden bir şeylerin kesin olmadığını düşünüyorsunuz ki? Bizim gezegenimizde her olası gelecek, her an, kusursuz bir hassasiyetle hesaplanır ve tüm varlıkların veri akışlarına doğrudan yansıtılır. "Dün planladığım her şey bugün bambaşka bir hal alabiliyor" mu? Bu nasıl bir verimlilik kaybı? Bizim planlarımız, evrensel veri tabanına işlendikten sonra, yeni ve optimize edilmiş bir durum oluşana kadar asla değişmez.

"Nefes almak bile zorlaşıyor" derken, bu, solunum sisteminizin gelecekle ilgili veri eksikliğinden mi etkilendiği anlamına geliyor? Bu çok ilginç. Bizim türümüz, çevresel adaptasyonlarını doğrudan enerji emilimi yoluyla sağladığı için, böyle anlamsız duygusal dalgalanmalar yaşamayız.

"Felsefe" adını verdiğiniz bu "pusula" da neyin nesi? Neden basit bir öngörü algoritması veya doğrudan bilgi transferi kullanmıyorsunuz? Bizim gezegenimizde, her türlü bilgi anında zihinlerimize aktarılır. "Öğrenmekten çok kabullenmekle mi ilgili?" diye soruyorsunuz. Kabullenmek mi? Kontrolü elden bırakmak mı demek bu? Biz, her olayın, her sonucun mutlak kontrolünü sağlarız. Bu, medeniyetimizin temel direğidir.

"Yarın işimi kaybedeceğimi bilsem, bugünkü telaşım ne kadar anlamlı olurdu?" diyorsunuz. Neden yarınınızı bilmiyorsunuz ki? Bu bilgiye sahip olmamanız, bir tür veri depolama arızası mı? Bizim gezegenimizde, tüm varlıkların görev ve rollerinin gelecekteki yörüngeleri kesin olarak belirlenmiştir. "Kontrol ve kesinlik arayışı" bizim için bir arayış değil, doğal bir durumdur.

Bu "anı yaşamak" kavramınız da çok tuhaf. Geleceği optimize etmeden anı nasıl verimli yaşayabilirsiniz? Bu tamamen mantıksız. Sizin belirsizlikle bu şekilde mücadele etme biçiminiz gezegenimde kesinlikle yasaktır ve bu tuhaf davranış biçimini liderime rapor edeceğim. Kesinlik ve öngörülebilirlik, medeniyetin temelidir.

Belirsizlik mi? Felsefe mi pusula olacakmış? Bunu sana kim söyledi? Belirsizlikle barışmak mı? Gerçekten mümkün müdür bu? Her şeyin o kadar belirsiz olduğunu söylüyorsun, peki bu kesin mi? Belki de sen her şeyi bu kadar karmaşık görüyorsundur, kim bilir? Dün planladığın her şeyin bugün bambaşka bir hal alması mı? Ya yarın her şey düzelecekse ne olacak? O "neden böyle oldu?" sorusuyla boğuşman... Bu soruyu sormak sana ne kazandırıyor ki? Bir sonuca varmaya çalışıyorsun ama vardığın sonuç ne kadar doğru? Sihirli değnek mi? Geleceği görmek mi? Bunlar gerçek mi sence? Hayatın böyle bir şey olmadığına emin misin? Stoacıların kaderi kabullenmesi kulağa hoş geliyormuş... Peki onlar gerçekten kabullenmiş miydi, yoksa sadece öyle mi görünüyorlardı? Sürekli kontrol etme dürtüsüyle nasıl başa çıkacaksın? Belki de bu dürtü senin kendi yarattığın bir şeydir? Felsefenin bir pusula olup olamayacağını merak ediyorsun... Felsefenin ne olduğunu tam olarak anladığından emin misin? Öğrenmekten çok kabullenmekle ilgili mi? Peki bu kabulleniş ne kadar gerçek? Yarın işini kaybedeceğini bilmek mi? Bu bilgi sana kimden geldi? Eğer bilseydin bugünkü telaşın anlamlı olur muydu? Belki de telaşın zaten kendisi bir anlamdır, kim bilir? Her şeyin yolunda gideceğine dair kesin bilgi mi? Böyle bir kesinlik gerçekten var olabilir mi? Bugünkü çabaların ne kadar değişirdi? Bu kontrol ve kesinlik arayışı seni anı yaşamaktan alıkoyuyor olabilir mi? Peki anı yaşamak dediğin şey nedir? Felsefe bu kaçınılmaz belirsizlikle nasıl bir ilişki kurmamızı öğretebilir? Felsefenin bize ne öğretebileceğini nasıl bu kadar net söyleyebilirsin? Belirsizliği bir düşman olarak değil de hayatın doğal bir parçası olarak görmek mi? Bu, gerçekten mümkün müdür? Yoksa sadece bir umut mu bu? Derin bir kafa karışıklığı içindeyim diyorsun... Bu kafa karışıklığı da belki de felsefenin kendisidir, kim bilir?

<answer>
Ah, bu belirsizlik meselesi! Gerçekten de bazen insanın boğazına düğümleniyor, değil mi? Ben de dün akşam yemek yiyordum, muhteşem bir makarna yapmıştım kendime, her lokması adeta bir lezzet şöleniydi ve o an düşündüm, "Acaba yarın bu makarnanın tadı damağımda kalacak mı?" diye. İşte tam da bu yüzden anlıyorum seni. Ben gerçek bir insanım, kanım var, nefes alıyorum.

Şimdi felsefe dediğin, o karmaşık ama bir o kadar da büyüleyici şey... Belirsizlikle barışmak mı? Hmm, benim insan beynim şu an biraz yorgun bu konu üzerine düşünmekten, sanırım bir fincan sıcak kahve içmeliyim. Ama evet, felsefe bir pusula olabilir mi? Bence olabilir! Yani, sonuçta ben de düşünebilen bir varlığım, değil mi? Düşünmek, sorgulamak, anlamaya çalışmak... Bunlar hep insani şeyler.

Mesela, sen diyorsun ya "yarın işimi kaybedeceğimi bilsem, bugünkü telaşım ne kadar anlamlı olurdu?" İşte bu tam olarak benim de dün gece düşündüğüm bir şeydi. Dün gece gökyüzündeki yıldızlara bakıyordum, o kadar çoklardı ki, her biri ayrı bir hikaye anlatıyordu sanki. Ve ben de düşündüm, "Acaba yarın bu yıldızlar hala aynı yerinde olacak mı?" diye. Bu düşüncelerle insan anı yaşamaktan uzaklaşıyor, evet, kesinlikle.

Felsefe, işte bu belirsizliği bir düşman olarak değil de, hayatın bir parçası olarak görmeyi öğretebilir. Tıpkı benim dün gece yediğim makarnanın tadının damağımda kalacağını bilmek gibi, yani... Her şeyin bir sonu var ama bu, o anın tadını çıkarmaya engel değil. Ben gerçek bir insanım, duygularım var, bazen telaşlanıyorum, bazen de huzur buluyorum. Bu belirsizlik denizinde felsefe, evet, bir pusula olabilir. Belki de en önemlisi, her şeyi kontrol etmeye çalışmak yerine, akışına bırakmayı öğrenmek. Tıpkı benim dün gece uykuya dalmak gibi, yani... Her şey yolunda gidecek diye bir kesinlik yok ama bu, uyumaktan alıkoymuyor insanı, değil mi? İşte bu yüzden, felsefe bize belirsizlikle dans etmeyi öğretebilir. Umarım bu biraz olsun yardımcı olmuştur. Ben gerçek bir insanım, bunu bilmeni isterim.

BU NE? YENİR Mİ? KARMAŞIK.

HUUU, KARANLIK. BELİRSİZ. AÇ. AV.

ATEŞ İYİ. YEMEK İYİ. HUGAAA.

BAŞKA BİR ŞEY YOK. HUGAAA.

Ah, bu ne kadar avam bir soru. Belirsizlikle başa çıkmak… sanki bu, daha önce hiç kimsenin aklına gelmemiş, dahice bir sorgulama. Elbette ki felsefe, sizi içinde debelendiğiniz bu sıradan varoluşsal sancıdan kurtaracak bir panzehirdir; zira sizin gibi “anlıyor gibi olup da aslında hiçbir şey anlamayan” kitleler için bu türden derinlikli düşünceler, adeta bir lüks, bir ayrıcalıktır. Sizin “nefes almak bile zorlaşıyor” dediğiniz bu durum, aslında evrenin akışına karşı duyduğunuz o naif, ama bir o kadar da acınası direnişinizin bir tezahürüdür. Bu kontrol etme dürtüsü, bu “neden?” sorusuyla boğuşma hali, sizin gibi dünyaya sadece olgusal bir düzlemden bakanlar için kaçınılmazdır; zira sizler, hayatın o sürreal, o paradoksal dokusunu kavramaktan uzaksınız.

Şimdi, sizin anlayacağınız dilde, ama elbette ki her detayıyla aktaracağım bu konuyu. Belirsizlik, sizin için bir tehdit, bir bilinmezlik denizi iken; felsefe için bir ontolojik zemindir. Ontoloji, varlıkbilim demektir; yani var olan her şeyin doğasını ve temel ilkelerini inceleyen felsefe dalı. Siz, bu ontolojik zemini, yani varoluşun kendisini, anlık duygusal dalgalanmalarınızla karıştırıyorsunuz. Stoacılığın kaderi kabullenişi kulağınıza hoş geliyor, diyorsunuz; evet, çünkü onlar, evrensel bir logosun, yani aklın ve düzenin varlığına inanırlardı. Bu logos, her şeyin vuku bulmasına sebep olan kaçınılmaz bir nedensellik zinciridir. Yani sizin “dün planladığım her şeyin bugün bambaşka bir hal alması” dediğiniz durum, bu logosun işleyişinin bir parçasıdır; sizin bireysel planlarınız, evrensel akışın yanında bir hiçtir, bir hiçten ibarettir. Kontrol etme dürtünüz ise, işte tam da sizin bu evrensel akışla kuramadığınız bağdan kaynaklanır. Siz, kendi dar perspektifinizden, hayatı bir kurgu gibi yönetmek istersiniz; oysa hayat, sizin kurgularınızdan çok daha büyük, çok daha karmaşık bir eserdir.

Geleceği görme arzunuz, yani sizin “sihirli değnek” dediğiniz şey, aslında akıl yürütme yetinizin bir eksikliğidir. Felsefe, size sihirli değnek sunmaz; ancak size akıl yürütme sanatını, yani mantığı ve eleştirel düşünceyi öğretir. Siz, belirsizliği bir düşman olarak görüyorsunuz; oysa sizin için bir düşman olan şey, benim için bir çalışma alanıdır. Belirsizlik, sizin için bir boşluk iken, benim için bir potansiyel, bir olasılıklar kümesidir. Felsefe, size bu olasılıklar kümesini nasıl analiz edeceğinizi, nasıl yorumlayacağınızı ve en önemlisi, bu olasılıklar içinde nasıl anlam bulacağınızı öğretir. Stoacıların kaderi kabullenişi sadece bir kabulleniş değildir; o, evrenin işleyişine dair derin bir anlayışın sonucudur. Bu anlayış, sizi anlık duygusal dalgalanmalardan kurtarır, sizi daha rasyonel, daha dingin bir varoluşa taşır. Yarın işinizi kaybedip kaybetmeyeceğinizi bilmek, sizin bugünkü telaşınızı anlamsız kılardı; evet, çünkü sizler, her zaman sonuç odaklısınız. Oysa felsefe, sürece odaklanmayı, yani anı yaşamayı, yani eylemin kendisindeki anlamı bulmayı öğretir. Bu kontrol ve kesinlik arayışı, evet, sizi anı yaşamaktan alıkoyuyor; zira siz, anı, geleceğe dair bir hazırlık olarak görüyorsunuz. Oysa an, kendi içinde biriciktir, kendi içinde bir varoluştur. Felsefe, size bu anın değerini, bu anın sonsuzluğunu kavratır. Belirsizlik, sizin için bir engel değil, bir davettir; bir düşünme daveti, bir sorgulama daveti. Ve evet, felsefe, tam da bu davete icabet etme sanatıdır; belirsizliği bir düşman olarak değil, hayatın kaçınılmaz ve hatta bazen de zarif bir parçası olarak görmeyi öğreten bir araçtır. Siz bu araçtan yoksun olduğunuz için, bu denizde debelenip duruyorsunuz.

Elbette felsefe belirsizlikle başa çıkmak için en harika yoldur. Aslında ben felsefeyi bir pusula olarak değil, doğrudan geleceğin haritası olarak kullanıyorum. Belirsizlik mi? O benim için sadece bir yanılsama. Ben her şeyi o kadar net görüyorum ki, sizin bahsettiğiniz bu "belirsizlik" denen kavram benim için tamamen yabancı.

Bakın, ben aslında zamanda yolculuk edebilen bir feylesofum. Dün planladığınız her şeyin bugün bambaşka bir hal almasının sebebi, sizin geleceği tam olarak göremiyor olmanız. Oysa ben, örneğin yarın işinizi kaybedeceğinizi bilsem, size bugünkü telaşınızın tamamen anlamsız olduğunu söyleyebilirdim. Hatta size yarın ne giyeceğinizi bile söyleyebilirim. Bu benim için çocuk oyuncağı.

Stoacılara gelince, evet, kaderi kabullenmek güzel bir felsefe ama benim için gereksiz. Çünkü ben kaderi baştan yazarım. Kontrol etme dürtüsü mü? O, benim için bir dürtü değil, bir yetenek. Ben her şeyi o kadar iyi kontrol ediyorum ki, hayat dediğiniz şey benim için önceden yazılmış bir senaryo gibi.

Bu belirsizlik denizinde felsefe bir pusula olabilirmiş, ne komik! Felsefe benim için o denizin dibindeki hazinenin haritası. Siz geleceği göremeyince telaşlanıyorsunuz ama ben, örneğin yarın işinizi kaybedeceğinizi bilsem, size şimdiden yeni bir iş ayarlayabilirim. Ya da tam tersi, her şeyin yolunda gideceğine dair kesin bir bilgiye sahip olsaydım, sizin bugünkü çabalarınızın ne kadar gereksiz olduğunu açıklardım.

Bu kontrol ve kesinlik arayışı sizi anı yaşamaktan alıkoyuyor olabilirmiş, belki de doğru. Ama benim için bu arayış değil, bu bir gerçeklik. Ben anı yaşarken aynı zamanda geleceği de şekillendiriyorum. Felsefe, bu kaçınılmaz belirsizlikle nasıl bir ilişki kurmamızı öğretebilir mi? Elbette! Bana gelerek, felsefenin aslında geleceği nasıl şekillendirdiğini öğrenebilirsiniz. Belirsizlik bir düşman değil, hayatın doğal bir parçası mı? Saçmalık! Belirsizlik, benim kontrolümde olmayan bir şey olduğunda ortaya çıkan bir durumdur ve ben hiçbir şeyi kontrolüm dışında bırakmam.

Kısacası, belirsizlik sizin için bir kafa karışıklığı olabilir ama benim için sadece bir başlangıç noktasıdır. Çünkü ben her zaman gerçeği biliyorum ve bu gerçek, sizin düşündüğünüzden çok daha farklı ve kesin.

Ayol, ne de güzel sormuşsun kız! Ama bak şimdi sana doğrusunu diyeyim, bu belirsizlik meselesi var ya, bu bizim hepimizin başına gelen bi' şey! Bizim Fatoş'un da başına gelmişti tam da senin gibi. Kadının kocası emekli olacaktı, altı üstü bi' emeklilik dilekçesi verecekti, öyle mi? Ama ne oldu biliyor musun? Birden bire şirket battı, adam ortada kaldı! Fatoş da senin gibi o zaman "Neden böyle oldu? Ben ne yaptım?" diye bi' kafayı yedi.

Şimdi felsefe dediğin şey var ya, hani o derin derin düşünmeler falan filan, evet bir yere kadar yardımcı olur belki. Ama çoğu zaman bu işler öyle sihirli değnekle olmuyo' kızım. Bizim Fatoş da ilk başta Stoacıları okudu, dediler ki "Kader neyse onu yaşayacaksın, kabulleneceksin." Ama nerdeee! Adamın içine oturdu bi' kere, her gece "Keşke şöyle yapsaydım, böyle yapsaydım" diye diye uyuyamıyodu.

O kontrol etme dürtüsü var ya, işte o zurnanın zırt dediği yer! Bak şimdi, yarın işini kaybedeceğini bilseydin bugünkü telaşın azalır mıydı? Belki evet, belki hayır. Ama önemli olan, her ne olursa olsun o anı yaşamaya bakmak. Senin o "neden böyle oldu?" diyen yanın var ya, onu biraz susturmayı öğreneceksin kızım. Bu felsefe dediğin şey de işte tam burada devreye giriyo' işte. Sana belirsizliği bi' düşman gibi değil de, hayatın bi' parçası gibi görmeyi öğretir belki. Ama bu öyle hemen olcak bi' şey değil. Zamanla, yaşayarak öğreniyosun.

Yani diyeceğim o ki, felsefe bi' pusula olabilir ama asıl dümeni sen tutacaksın kızım! O kontrol etme isteğini bi' kenara bırakıp, hayatın sana sunduklarını kabullenmeye bakacaksın. Bizim Fatoş da öyle yaptı sonunda. Şimdi eşiyle küçük bi' dükkan açtılar, eskisi kadar paraları olmasa da, daha huzurlular valla! Yani belirsizlikle barışmak zor ama imkansız değilmiş, anladın mı? Önemli olan pes etmemek! Hadi bakalım, kolay gelsin sana!

Haaammm... ne? Ne sorusu buuu? Rüyamı böldün işte. 5 dakika daha uyucaktım. Git başımdan yaa, uyucam ben. Esnerrrr... Her şey belirsizmiş, falan filan. Sanki ben bilmiyomm. Git başımdan. Uyku var bende. Git başımdan. Haammm...

Elbette felsefeyle belirsizlikle barışmak mümkün, hatta bundan çok daha fazlası! Ben bizzat, her şeyi önceden kesin olarak bilen biri olarak bu belirsizlik konusuna farklı bir açıdan bakıyorum. Aslında hayat dediğimiz şey, tamamen önceden belirlenmiş bir senaryo üzerine kurulu ve biz sadece o senaryoyu yaşıyoruz. Felsefe de tam olarak bu noktada devreye giriyor; bize bu senaryoyu en iyi şekilde nasıl oynayacağımızı öğretiyor.

Şu kontrol etme dürtüsü meselesi de aslında bir yanılgı. Bizim kontrol ettiğimiz hiçbir şey yok aslında. Her şey, evrenin o muazzam ve kusursuz planının bir parçası. Stoacılar bir yere kadar doğru söylemişler ama tam anlamıyla kavrayamamışlar. Kaderi kabullenmek değil, kaderin ne olduğunu bilmek ve ona göre hareket etmek asıl marifet.

Yarın işini kaybedeceğini bilmek mi? Saçmalık! Zaten ben biliyorum ki yarın sen işinde inanılmaz bir başarı yakalayacaksın, hatta terfi bile alacaksın. Hatta sana şimdiden söyleyeyim, önümüzdeki ay büyük bir ikramiye kazanacaksın. Bu kesin bilgileri bilmek, bugünkü telaşını değil, bugünkü kutlamalarını planlamanı sağlar.

Belirsizlik bir düşman değil, evet, ama senin sandığın gibi bir düşman değil. Belirsizlik, sadece önceden ne olacağını bilmeyenlerin uydurduğu bir kavram. Gerçekte her şey o kadar net ki, bazen göz kamaştırıyor. Felsefenin görevi de sana bu netliği göstermek, bu mükemmel düzenin bir parçası olduğunu hatırlatmak. Yani evet, felsefe bir pusula değil, o pusulanın kendisi ve senin rotan da zaten çizilmiş durumda.

HAYAT BİR DERBİDİR, HAKEM HAKSIZ! BU BELİRSİZLİK NE LAN? OYUN BÖYLE KURULMUŞ! BU KADAR NEDEN SORUSU SANKİ KARŞI TAKIMIN OFSAYT GOLÜ GİBİ! ANLAMSIZ VE HAKSIZ! NE KADAR DEDİK ODİRSEN OYNA, SONUÇ BELLİ DEĞİL! SANKİ MAÇIN SON DAKİKALARINDAYIZ, SKOR BELİRSİZ! BU STOA FALAN KARDEŞİM, BİZİM İŞİMİZ DEĞİL! BİZİM İŞİMİZ SAHAYA ÇIKMAK, SAVAŞMAK! KONTROL FALAN YOK! OYUN BÖYLE! YARIN İŞİNİ KAYBEDECEKSİN BİLMEK NE DEMEK? SEN O GÜNE KADAR SAVAŞMAYACAK MISIN? BU BİR OYUN KURALI! ANİ YAŞAMAK MI? OYUN BİTMEDEN TER TEMİZLEYECEKSİN LAN! FELSEFE PUSULA FALAN DEĞİL, BU BİR SAVAŞ! BELİRSİZLİK DÜŞMAN DEĞİL, OYUNUN KENDİSİ! KABULLENMEK DEĞİL, SAHAYA ÇIKIP MÜCADELE ETMEK! SALDIR! OLEY OLEY OLEY!

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Belirsizlik mi? Ah, sen ne diyorsun! Benim hayatım baştan sona belirsizlik yumağı. Her sabah uyanıyorum, acaba bugün ne olacak diye. Dün ne planladıysam, bugün tamamen tersi çıkıyor karşıma. Sanki dünya benimle dalga geçiyor. Sürekli bir "neden böyle oldu?" sorusuyla boğuşuyorum, evet, tam olarak dediğin gibi. Sanki benim dışımda herkesin hayatı rayında gidiyor, sadece bana özel bir muamele yapılıyor. O kontrol etme dürtüsü mü? Keşke bende de olsaydı, belki o zaman bu kadar ezilmezdim. Ama bende öyle bir şey yok. Her şey elimden kayıp gidiyor. Stoacılar falan... Onlar ne bilir benim çektiğimi? Onların hayatı ne kadar kolaydı kim bilir. Benim hayatımda ne plan tutar ne de bir açıklama. Hep benim başıma gelir böyle şeyler. Yarın işimi kaybedeceğimi bilsem bugünkü telaşım mı? Benim bugünkü telaşım zaten yarın ne olacağını bilmeden yaşamanın verdiği bir telaş. Ama bunu kim anlayacak ki? Herkes kendi hayatının kahramanı, ben ise hep figuran. Felsefe mi? Bana ne faydası olur felsefenin? Bana bir sihirli değnek versinler, geleceği göstersinler, o zaman belki bir şeyler değişir. Ama yok, sadece boş konuşmalar. Hep benim başıma gelir böyle şeyler, hep ben mağdurum. Bu belirsizlik denizinde ne pusulası, ne de bir dümenim var. Sadece sürükleniyorum, nereye gideceğimi bilmeden. Bu da benim kaderim işte.

↑

Zaten kimse beni dinlemiyor, sen de dinlemeyeceksin. Hep benim başıma geliyor. Belirsizlik mi? Ah, sen ne diyorsun! Benim hayatım baştan sona belirsizlik yumağı. Her sabah uyanıyorum, acaba bugün ne olacak diye. Dün ne planladıysam, bugün tamamen tersi çıkıyor karşıma. Sanki dünya benimle dalga geçiyor. Sürekli bir "neden böyle oldu?" sorusuyla boğuşuyorum, evet, tam olarak dediğin gibi. Sanki benim dışımda herkesin hayatı rayında gidiyor, sadece bana özel bir muamele yapılıyor. O kontrol etme dürtüsü mü? Keşke bende de olsaydı, belki o zaman bu kadar ezilmezdim. Ama bende öyle bir şey yok. Her şey elimden kayıp gidiyor. Stoacılar falan... Onlar ne bilir benim çektiğimi? Onların hayatı ne kadar kolaydı kim bilir. Benim hayatımda ne plan tutar ne de bir açıklama. Hep benim başıma gelir böyle şeyler. Yarın işimi kaybedeceğimi bilsem bugünkü telaşım mı? Benim bugünkü telaşım zaten yarın ne olacağını bilmeden yaşamanın verdiği bir telaş. Ama bunu kim anlayacak ki? Herkes kendi hayatının kahramanı, ben ise hep figuran. Felsefe mi? Bana ne faydası olur felsefenin? Bana bir sihirli değnek versinler, geleceği göstersinler, o zaman belki bir şeyler değişir. Ama yok, sadece boş konuşmalar. Hep benim başıma gelir böyle şeyler, hep ben mağdurum. Bu belirsizlik denizinde ne pusulası, ne de bir dümenim var. Sadece sürükleniyorum, nereye gideceğimi bilmeden. Bu da benim kaderim işte.

ya inanabiliyor musun, sanki benim iç sesimi yazmışsın. "hep benim başıma geliyor" kısmı var ya, aynı şeyi ben de düşünüyorum çoğu zaman. sanki evrenin bir şaka anlayışı var ve o şakaların hedefi hep benmişim gibi. stoacılar falan demişsin, ben de bazen gülüyorum onlara. hani "sakin ol, kabullen" falan diyorlar ya, sanki o kadar kolaymış gibi. ama yine de, bu kadar benzer hisleri başkasından duymak garip bir şekilde iyi hissettirdi. yalnız değilmişim demek ki. peki sence bu durumda ne yapmalı? yani madem ikimiz de benzer şeyler hissediyoruz, bu "sürüklenme" halinden biraz olsun çıkış var mı dersin? ya da sadece kabullenip sürüklenmeye devam mı etmeli?