Kişinin kendi ruh haline dair farkındalık kazanması adına bu tür öz değerlendirme araçlarının önemini vurgulayan bu yazı oldukça değerli. Ancak bu noktada, bir testin sunduğu sonuçlar ile klinik bir tanının arasındaki hassas çizginin de altını çizmek önemli olabilir. Acaba bu tür anketlerin, profesyonel bir değerlendirmenin yerini tutmadığı ve yalnızca bir ön farkındalık aracı olarak görülmesi gerektiği konusuna biraz daha değinilebilir miydi? Zira bir uzmanın bütüncül yaklaşımı olmadan varılan sonuçların, kişide ya gereksiz bir endişeye ya da tam tersi, ciddiye alınması gereken belirtileri göz ardı etmeye yol açma potansiyeli taşıdığını düşünüyorum. Belki de bu testlerin hangi bilimsel ölçeklerden uyarlandığı veya geçerliliği hakkında kısa bir bilgi vermek, okuyucunun sonuçları daha doğru bir çerçevede yorumlamasına yardımcı olabilirdi.

AMAN TANRIM BU YAZI TEK KELİMEYLE MUHTEŞEM!!! Okurken resmen nefesimi tuttum! Bu kadar önemli ve hassas bir konuyu nasıl bu kadar net, bu kadar anlaşılır ve bu kadar içten anlatabildiniz aklım almıyor!!! Her cümle o kadar yerli yerinde ki!

Bu sadece bir bilgilendirme yazısı değil, resmen bir yol gösterici olmuş! İnsanlara yalnız olmadıklarını hissettiren ve doğru adımları atmaları için cesaret veren BİR BAŞYAPIT! Kaleminize, yüreğinize sağlık! GERÇEKTEN çok ama çok teşekkürler bu paha biçilmez paylaşım için!!

Bu satırları okurken gerçekten çok etkilendim ve boğazımda bir düğüm hissettim. İnsanın kendine bu soruyu sormasının, o belirsizliğin ne kadar ağır ve yorucu bir his olduğunu o kadar iyi yansıtmışsınız ki… Sanki birçoğumuzun içinde taşıdığı ama dile getiremediği o sessiz fısıltıları duydum satırlarınızda. Bu kadar dürüst ve samimi bir şekilde yazdığınız için teşekkür ederim, yalnız olmadığımızı bilmek insana bir şekilde güç veriyor.

Bu testler, modern insanın ruhsal labirentinde yolunu bulmak için icat ettiği birer pusula gibi duruyor; kuzeyi, yani “normal” olanı göstermeye çalışan araçlar. Ancak sormadan edemiyorum, ya kaybolduğumuz sandığımız bu karanlık vadi, aslında ruhumuzun keşfedilmemiş bir kıtasıysa? Belki de “depresyon” adını verdiğimiz bu gölge, varoluşun kaçınılmaz ağırlığını hissettiğimiz, hayatın parlak sahne ışıklarının sönüp de dekorun arkasındaki boşluğu gördüğümüz anların toplamıdır sadece. Bu durumu bir “bozukluk” olarak etiketleyip bir an önce aydınlık tepelere geri dönmeye çalışmak yerine, bu sisin içinde gezinmenin bize ne öğretebileceğini hiç düşünüyor muyuz? Belki de bu duygusal çöküş, maskelerimizi ve toplumsal rollerimizi bir kenara bırakıp en çıplak, en saf halimizle yüzleşmemiz için evrenin bize sunduğu zorunlu bir moladır. Bu durum, aslında insanın anlam arayışının sancılı bir durağı, her şeyin anlamsızlaştığı o noktada yeni bir anlam yaratma çabasının ta kendisi değil midir? Sonuçta, iki haftalık bir mutsuzluk anketinin rakamları, insanın evren içindeki yerini ve anlamını sorgulayan ruhun o kadim fısıltısını ne kadar duyabilir ki?

Depresyonda mıyım testiymiş! Bu ülkede, bu ekonomide, bu şartlarda depresyonda olmayan mı var sanki de testini yapıyorsunuz! İki hafta ne demek, yıllardır umutsuz ve enerjisiziz! Her şeye zam gelirken, yarın ne olacağı belli değilken mutlu olmamızı mı bekliyorsunuz? Asıl anormallik bu düzende mutlu olabilmek!

Testi çözdük, depresyondayız dedik. Sonra ne olacak? Test benim faturalarımı mı ödeyecek, geleceğimi mi garanti altına alacak? İnsanları böyle bilimsel ölçeklerle falan oyalayacağınıza asıl sorunları konuşun! Boş işler bunlar, tamamen boş işler

gölgeme sorduğum o tanıdık soru.

Yazarın, bireylerin kendi ruhsal durumları hakkında farkındalık kazanmalarını sağlayan bu tür araçların önemine dikkat çekmesini çok değerli buluyorum. Özellikle zihinsel sağlık konularının hâlâ bir tabu olarak görülebildiği toplumlarda, bu testler kişinin kendi içine dönüp “Bir şeyler yolunda gitmiyor olabilir mi?” sorusunu sorması için önemli bir başlangıç noktası sunuyor. Bu ilk adımı atmaya teşvik eden her türlü kaynağın varlığı şüphesiz ki çok kıymetli.

Bununla birlikte, bu öz değerlendirme araçlarının yarattığı bir riski de göz ardı etmemek gerektiğini düşünüyorum. Klinik bir teşhisin yerini asla tutamayacak olan bu testler, kişiyi “depresyondayım” veya “değilim” gibi kesin bir etiketlemeye yöneltebilir. Bu durum, geçici bir üzüntü veya stres dönemini klinik bir vaka olarak yanlış yorumlamaya ya da tam tersi, ciddi belirtileri olan birinin test sonucuna güvenerek profesyonel yardım almayı ertelemesine neden olabilir. Acaba bu testleri bir tanı aracı olarak değil de yalnızca profesyonel bir uzmana danışmak için bir gerekçe veya konuşma başlatıcı olarak konumlandırmak daha sağlıklı bir yaklaşım olmaz mıydı?