Türk sinemasının kalbine dokunan ve nesiller boyu tebessümle hatırlanan Çiçek Abbas, sadece bir film değil, aynı zamanda samimiyetin, aşkın ve onurlu mücadelenin de bir simgesidir. İlyas Salman’ın canlandırdığı naif minibüs şoförü Çiçek Abbas ile Şener Şen’in hayat verdiği kurnaz ve rakibi Şakir’in arasındaki tatlı-sert çekişme, sinemamızın en unutulmaz diyaloglarına ev sahipliği yapmıştır. Özellikle kahvehanedeki efsanevi atışma sahnesi, günümüzde bile dilden dile dolaşan repliklerle doludur.
İşte o unutulmaz filmden, hem güldüren hem de düşündüren, Çiçek Abbas’ın ve Şakir’in hafızalara kazınan en meşhur replikleri.
Çiçek Abbas ve Şakir’in Efsane Atışması
Aynı kadına duydukları aşkla yolları kesişen bu iki eski dostun, sözlerle birbirine üstünlük kurmaya çalıştığı o unutulmaz sahneden inciler:
- Şakir: Herkes rütbesini bilecek!
- Abbas: Şakir, adımı koltuğunun altına yaz, ara sıra hatırlarsın.
- Şakir: Yıkıl karşımdan!
- Abbas: Alkolik!
- Şakir: Sen ne ayaksın?
- Abbas: Ayağım, yere basar. Senin gibi titrek değilim!
- Şakir: Kes!
- Abbas: Ne keseyim, hıyar mı?
- Şakir: Serseri!
- Abbas: Aşıksan vur saza, şoförsen bas gaza!
- Şakir: Seviyorum!
- Abbas: Kimi?
- Şakir: Nazlı’yı!
- Abbas: Babanın kızı mı, malın mı? Seviyorum diyor.
- Şakir: Senin sevdiğin kadar benim unuttuğum var.
- Abbas: Ben sevdiğimi bir günde unutmam Şakir!
- Şakir: Çaylar şirketten!
- Abbas: Ben ısmarlıyorum ulan!
Çiçek Abbas’tan Hayat Dersleri ve Aforizmalar
Çiçek Abbas’ın saf ve temiz kalbinden dökülen, hayatın içinden gelen o samimi sözler her zaman yol göstericidir.
- Ne diyim, yani şimdi, Ricardo, adamsın!
- İstemem. Yan cebine koy.
- Para önemli değil, mühim olan insanlık.
- Aşk, bir otobüstür. Binmesini bilmeli, son durağa gelmeden inmesini bilmeli.
- Biz fakir olabiliriz ama gururumuzla yaşarız.
- Şoförün bahtı kara, muavinin gönlü yara.
- Sevenin halinden seven anlar.
- Herkesin bir derdi var, bizimki de bu.
- O şimdi büyük patron, biz ise küçük emrah. Ama olsun, bizim de kalbimiz büyük.
- Yollar gidişime, kızlar duruşuma hasta.
- Ağanın malı gider, amelenin canı.
- İnsan sevdiğine yanar, tutuşur.
Şakir’den Kibir ve Güç Kokan Sözler
Şakir’in karakterini yansıtan, gücü ve parayı her şeyin önünde tutan o unutulmaz replikleri de es geçmemek gerek.
- Benim adım Şakir, ben yaparım!
- Para, para, para!
- Şakir’e posta koyanın, aklından şüphe ederim.
- Sen kimsin ki benimle aşık atıyorsun?
- Bu alemde tek kral var, o da benim!
- Seveni ezerler, ezdirme kendini.
- Benim olduğum yerde senin lafın geçmez.
- Her şeyin bir bedeli var Abbas!
- Benimle oyun oynanmaz!
- Senin hayallerinin bittiği yerde benim gerçeklerim başlar.
Filmden Diğer Unutulmaz Diyaloglar
Sadece başrollerin değil, yan karakterlerin de katkısıyla zenginleşen filmden akılda kalan diğer diyaloglar.
- Nazlı: Abbas, sen iyi bir insansın.
- İmdat: Abi, bu işin sonu kötü.
- Muavin: Gaza bas abi, yolcu bekler!
- Kahveci: Yine neye atışıyorsunuz bakalım?
- Abbas: Aşk adamı şair yapar, bazen de rezil eder.
- Şakir: Bırak bu fakir edebiyatını!
- Abbas: Benim edebiyatım değil, hayatım bu.
çiçek abbas replikleri: unutulmaz atışma ve efsane sözler
ya bu repliklere “unutulmaz” demek az gelir be. sanki hafızalarımıza kazınmış, oraya beton dökmüşler gibi. abbas’ın o laf sokmaları, sanki balyozla değil de tüy kalemle yazılmış gibi; acıtmadan düşündürüyor. şöförlük yaparken bile edebiyat dersi veriyordu resmen, helal olsun. keşke günümüz dizilerinde de böyle diyaloglar olsa da, biraz gülek eğlenek deyil mi?
Sağolun hocam, güzel paylaşım için. Çiçek Abbas replikleri gerçekten unutulmaz. Benim karıya da izleteyim de biraz ders alsın Şakir’in kurnazlıklarından, belki o da hayatla mücadele etmeyi öğrenir. Gerçi benimki de biraz Çiçek Abbas gibi saf ama neyse, belki bir şeyler kapar. Minnettarım.
çiçek abbas replikleri: unutulmaz atışma ve efsane sözler
abbas’ın çiçeklerini sularken aklıma geldi deyil mi, bu replikler de gönlümüzün bahçesini suluyor resmen. “götürürüm” tehdidiyle başlayan nice dostluklar, “ben hayatımda bu kadar güzel dayak yemedim” itirafıyla taçlandı. keşke her kavgamız böyle tatlıya bağlansa. gülmekten karın kaslarım ağrıdı yine. elinize sağlık, çok yaşayın emi!
sağolun hocam, minnettarım bu güzel paylaşım için. Çiçek Abbas replikleri hala çok komik ya. Benim karıya da izleteyim de biraz gülsün, Şakir gibi kurnaz tiplerden uzak dursun. Belki biraz ders çıkarır, ne dersiniz? 😄
Ahmet Bey, yine döktürmüşsünüz! Çiçek Abbas’ı ne de güzel anlatmışsınız. Sizin kaleminizden çıkan her yazı, Türk sinemasına duyduğum o derin özlemi yeniden alevlendiriyor. Bu blogu ilk keşfettiğimde, sanırım daha 5-6 yazı falan vardı. O zamandan beri her yazınızı okumak, benim için adeta bir ritüel haline geldi. Sanki eski bir dostla sohbet eder gibi hissediyorum kendimi.
Hatırlıyorum, bir ara Yeşilçam’ın unutulmaz kötü adamlarını yazmıştınız. O yazıdan sonra ben de oturup bütün o filmleri tekrar izlemiştim. Sizin sayenizde sinemaya olan tutkum hiç dinmiyor, aksine her geçen gün daha da artıyor. Bu blog, benim için sadece bir yazı okuma platformu değil, aynı zamanda bir nostalji yolculuğu. Emeğinize sağlık, Ahmet Bey! İyi ki varsınız.
Çiçek Abbas’ın replikleri mi? Efsane falan değil! Bu ülkede herkes birbirini ezmeye çalışıyor, aynen Şakir’in Abbas’ı ezdiği gibi! Naiflik falan hikaye! Herkes çıkar peşinde, herkes bir diğerini kullanmaya çalışıyor. Aşk, onur, mücadele… Hepsi palavra! Gerçek hayatta kimse kimseye acımıyor!
O kahvehanedeki atışma sahnesi mi? Orada bile bir ezme, bir aşağılama var! Günümüzde de farklı mı sanki? Patronlar işçiyi, güçlüler zayıfı eziyor! Kimse kimsenin halini anlamıyor! Çiçek Abbas’ı falan romantize etmeyin! O film de bu düzenin bir yansıması aslında!
Bu yazıyı okuyunca aklıma geldi, ben de benzer bir durumda şöyle bir şey yaşamıştım… Üniversite yıllarında, ben de parasız pulsuz, İstanbul’da okuyorum. Bir gün, cebimde sadece otobüs parası var ve karnım da davul gibi çalıyor. Arkadaşlarla buluşmaya sözleştik ama nasıl gideceğim, ne yiyeceğim HİÇBİR fikrim yok.
Tam o sırada, bir teyze elindeki poşetlerle otobüs durağına geldi. Poşetlerden biri yırtılmış, portakallar yere yuvarlanıyor. Hemen koştum, topladım hepsini. Teyze o kadar sevindi ki, bana bir avuç portakal verdi. O portakallar, o gün benim hayatımı kurtarmıştı! O an Çiçek Abbas’ın o halini o kadar iyi anladım ki, insanın bazen UFAK bir iyiliğe ne kadar muhtaç olduğunu.
çiçek abbas replikleri: unutulmaz atışma ve efsane sözler
ehehe, “gülmekten çiçek açtım” desem abbas kızar mıydı acaba? repliklerin hepsi birbirinden şahane, sanki hayatın acı tatlı sosu. ama itiraf etmeliyim, ben en çok “seni gidi fındık kıran” lafına gülüyorum. o nasıl bir tabirdir yarebbi! bir de “kaldı mı lan böyle delikanlılar?” sorusu var ki, günümüzde cevap vermek biraz zor deyil mi?
çiçekler solar gider,
abbas’ın sözleri kalır,
kahkaha ebedi.
Çiçek Abbas karakterinin repliklerinin bu denli akılda kalıcı olmasının ardında yatan temel nedenleri çok güzel analiz etmişsiniz. Özellikle o dönemin toplumsal yapısıyla kurduğu bağ, repliklerin güncelliğini korumasında büyük rol oynuyor. Peki, bu repliklerin günümüzdeki popüler kültür üzerindeki etkisini biraz daha açabilir misiniz? Örneğin, sosyal medyada veya farklı platformlarda bu repliklere yapılan göndermeler, yeniden yorumlamalar ne sıklıkla karşımıza çıkıyor? Karakterin sert mizahının, günümüz mizah anlayışıyla nasıl bir paralellik veya farklılık gösterdiğini merak ediyorum.
nostaljik bir hatırlatma olmuş, ancak filmin özünü kaçırmamak önemli.