Türk şiirinin ve düşünce dünyasının asi ve özgün sesi Attila İlhan, kendine has üslubu, büyük harf kullanmadan ve imla kurallarını yıkarak yazdığı eserleriyle edebiyatta derin izler bıraktı. Romanları, denemeleri ve özellikle de şiirleriyle nesilleri etkileyen usta şairin kaleminden dökülen her mısra, bugün bile okuyucunun zihninde ve kalbinde yankılanmaya devam ediyor.
Aşka ve Sevgiye Dair Attila İlhan Sözleri
Aşkı en ham, en tutkulu ve en çaresiz haliyle anlatan İlhan, sevginin karmaşık doğasını mısralarına ustalıkla işlemiştir. Onun için aşk, bazen bir mecburiyet, bazen de acı bir bekleyiştir.
- ne kadınlar sevdim zaten yoktular, böyle bir sevmek görülmemiştir. Attila İlhan
- ben sana mecburum bilemezsin, adını mıh gibi aklımda tutuyorum. Attila İlhan
- gözlerin gözlerime değince, felaketim olurdu ağlardım. Attila İlhan
- oysa ben akşam olmuşum, yapraklarım dökülüyor usul usul. Attila İlhan
- belki de konuşuyordur gözlerin, ama ben gözce bilmiyorum ki. Attila İlhan
- sevmek, ne uzun kelime. derin deniz mavisi. Attila İlhan
- birini sevmek, onu kendi cehennemine davet etmektir. Attila İlhan
- ayrılıklar da sevdaya dahil, çünkü ayrılanlar hala sevgili. Attila İlhan
- seni düşünürken, bir çakıl taşı ısınıyor içimde. Attila İlhan
- bana bir şüphe bıraktın, bütün sevgilerden daha değerli. Attila İlhan
- öyle bir sevda ki bu, ne kanun tanır ne de yasak. Attila İlhan
- ellerin, bir martı gibi konardı avuçlarıma. Attila İlhan
- aşk, iki kişinin sokak kavgasıdır, ayıran hep bir başkası olur. Attila İlhan
- seninle bir yağmur başlıyor, sanki istanbul yeniden fethediliyor. Attila İlhan
- gelirsen, bir ömür senindir. gelmezsen, kapı hep aralık. Attila İlhan
Yalnızlık ve Özleme Dair Sözleri
İlhan’ın şiirlerinde yalnızlık, kalabalıklar içinde bile hissedilen derin bir sızıdır. Özlem ise geçmişin ve kaybettiklerinin peşini bırakmayan bir gölge gibi insanı takip eder.
- insan, en çok sustuklarıyla yalnız kalır. Attila İlhan
- gecenin tam ortası, aklımın en ücra köşesi sen. Attila İlhan
- elimden tut yoksa düşeceğim, yoksa bir bir yıldızlar düşecek. Attila İlhan
- beklemek, şimdi hiç duymayan birine dünyanın en güzel şarkısını söylemek kadar anlamsız. Attila İlhan
- bazı yaralar, kapansa da izi kalır. bazı yokluklar, dolsa da yeri kalır. Attila İlhan
- benim en kalabalık anım, senin yokluğun. Attila İlhan
- üçüncü şahsın şiiri yazılır, çünkü asıl acıyı o çeker. Attila İlhan
- bir vapur dumanı gibi dağılıp gitti hayallerim. Attila İlhan
- yağmur, yalnızların en vefalı sırdaşıdır. Attila İlhan
- telefonun başında çaresiz bekliyorum, bekliyorum ama çalmayacak biliyorum. Attila İlhan
- bir gün anlarsın, aslında ne çok şeyin boşuna olduğunu. Attila İlhan
- karanlık, bazı anıları daha net gösterir. Attila İlhan
- insan bir akşamüstü ansızın yorulur. Attila İlhan
- bütün kapıları kapattım, aklımın kapısı hariç. oradan hep sen giriyorsun. Attila İlhan
- kimse kimseyi gerçekten beklemez, herkes bir bahane bekler. Attila İlhan
Hayata ve İnsana Dair Sözleri
Attila İlhan, sadece bir aşk şairi değil, aynı zamanda keskin bir gözlemci ve düşünürdür. Hayatı, insanı ve toplumu sorgulayan mısraları, onun felsefi derinliğini ortaya koyar. Tıpkı diğer ünlü Türk yazarları gibi, eserleri toplumsal bir ayna görevi görür.
- insanın aramadığı zaman bulduğu şeylerin değeri yoktur. Attila İlhan
- hayat, umutsuzluktan umut yaratma sanatıdır. Attila İlhan
- herkesin bir sonbaharı vardır, kiminin yaprak dökümü, kiminin ilk yağmuru. Attila İlhan
- asıl tehlike, insanın kendi yalanlarına inanmasıdır. Attila İlhan
- umut, fakirin ekmeği değil, devrimcinin mermisidir. Attila İlhan
- bazen en büyük fırtınalar, en sakin limanlarda kopar. Attila İlhan
- hafıza, unutmak için vardır; anılar, hatırlamak için. Attila İlhan
- insan, kaybettiklerinin toplamıdır aslında. Attila İlhan
- özgürlük, vazgeçebilme cesaretidir. Attila İlhan
- en keskin bıçak, insanın kendi vicdanıdır. Attila İlhan
- yaşamak, direnmektir. sevmek de direnmektir. Attila İlhan
- bir toplum, aydınlarını susturduğu zaman karanlığa gömülür. Attila İlhan
- cesaret, korkuya rağmen atılan ilk adımdır. Attila İlhan
- insan, unuttum dediklerini hatırlar en çok. Attila İlhan
- gerçek zenginlik, kimseye muhtaç olmamaktır. Attila İlhan
Attila İlhan’ı okurken, çocukken dedemin eski daktilosunun tuşlarına basarken çıkan o tok sesi hatırlarım. Dedem, daktilosuyla bir şeyler karalarken ben de onun yanında hayaller kurardım. O zamanlar şiirin ne olduğunu tam anlamasam da, kelimelerin bir araya gelişindeki o büyülü ahenge kapılırdım.
Şimdi Attila İlhan’ın dizelerini okuyunca, o çocukluk anılarım canlanıyor. Kelimeler sanki o daktilonun tuşlarından fırlayıp ruhuma dokunuyor. Aşka, hayata dair söyledikleri, dedemin o daktilosuyla yazdığı satırlar kadar gerçek ve dokunaklı geliyor.
Attila İlhan’ın dizelerindeki derinliği ve hayatı farklı açılardan yorumlama biçimini çok etkileyici buldum. Özellikle aşk ve umutsuzluk arasındaki o ince çizgiyi yakalayışı beni düşündürdü. Yazıda bahsedilen “Sisler Bulvarı” şiirindeki melankoli, günümüzdeki ilişkilerde de sıklıkla karşılaştığımız bir yalnızlık hissini yansıtıyor sanki. Peki, Attila İlhan’ın bu denli karamsar bir bakış açısına sahip olmasının ardında yatan kişisel deneyimler nelerdi? Bu karamsarlığın, onun şiirlerindeki o güçlü etkiyi yaratmasında nasıl bir rolü oldu?